ravachol

210 (hc, Moskwa) - Pride without prejudice tour

2012-01-24T06:16:00.000-08:00

Na przełomie stycznia i lutego organizujemy trasę moskiewskiego składu 210 - określającego się jako "antyrasitowski HateCore" (Profil zespołu na bandcampie: http://210hxc.bandcamp.com/). Chłopaki zagrają w Toruniu, Szczecinie i Warszawie. Poza Polską, trasa obejmie Czechy i Niemcy.

[Wydarzenie na facebooku]

Toruń, 27 stycznia (piątek)
Pilon, ul. Bulwar Filadelfijski 1
Start: 20:30, Wjazd: 10 zł

*210 - antifascist hatecore (Moskwa)

*Karoshi - hc/punk (Toruń)

+ after: DJ Chaos (eurodance/disco shit)

Szczecin, 3 lutego (piątek)
Karoseria, ul. Krzywoustego 32 (Dworzec Turzyn)
start: 19:00

*210

*Nie W Tonacji - melodyjny punk/garage rock (Gryfino)

*No Hay Banda - psyhcodeliczny rock lata 60te (Kościan)

Po koncercie dicho i party inspirowane latami 60 tymi reggae, ska northern soul.

Warszawa, 4 lutego (sobota)
Punkt & Radio Luxembourg, ul. Górczewska 67
Start: 20:00, Wjazd: 15 zł

*210

*Karoshi

*Death to Stagnation - hc/death (Toruń)

POZNAŃ: KONCERT STREETPUNKOWYCH LEGEND

2011-10-28T07:20:00.000-07:00

W ostatnią sobotę października zapraszamy na pierwszy (przynajmniej od wielu lat) koncert streetpunkowych legend zza zachodniej granicy. 29.10, o godzinie 20.00 w ramach "Dni Antyfaszyzmu" odbędzie się koncert, a na nim wystąpią:

*STAGE BOTTLES*
(Frankfurt nad Menem, DE) - SHARP streetpunk na scenie od 1993. Sometimes
antisocial, always antifascist!
http://www.stagebottles.de

*GOOD OLD DAYS*
(Toruń) - czystej wody HC.
http://www.myspace.com/goodolddayshc

*CORE BALL*
(Toruń) - hardcore/punk/thrash
http://www.myspace.com/coreball

Miejsce: Rozbrat, ul. Pułaskiego 21A, Poznań
Data i godzina: 29.10, 20.00

Zartako "Primero nosotros" CD

2011-09-17T07:09:00.000-07:00

Casual Records

30zł

Ilość sztuk: 3

Zartako „Primero Nostros” – Dzięki uprzejmości Casual Records z Francji, nasz katalog poszerzył się o nowe CD antyfaszystowskich skinheadów z Bilbao grających ostry, ciężki HC w stylu Madball i Non Servium z radykalnym przekazem przeciwko państwu, policji i skrajnej prawicy. Na płycie mamy głównie nowe wykonania utworów z płyty „Sangre por Sangre” plus kilka nowości i teledysk do kawałka „Vale Tudo”.

2.10 KONCERT W-Wa: Punk vs. Rap

2011-09-14T13:43:00.000-07:00

2 października zapraszamy na jedyne w swoim rodzaju muzyczne zderzenie niemieckiego rapu i punk-rocka. W niedzielny wieczór w Radiu Luxemburg zagrają: Kurzer Prozess, Holger Burner i Feine Sahne Fishfilet.

Kurzer Prozess (Punk-rap, Norymberga) – niemiecki duet łączący wściekłość punk rocka i energię rapu. Szybkie, agresywne rymy i ciężkie (często gitarowe) sample oraz radykalny przekaz to znaki firmowe KP. Zespół tworzą MC Algun i Dirty Special-K.
http://www.myspace.com/kurzerprozess

Holger Burner (Rap, Hamburg) – Raper łączy w swojej twórczości kunszt rymowania pod oldskoolowe beaty z nowoczesną, rewolucyjna myślą. Dobre, płynne flow, kawałki z szybkimi, drum’n'bassowymi wstawkami – dużo energii na scenie gwarantowane.
http://www.myspace.com/holgerburner

Feine Sahne Fischfilet (ska-punk, Rostock) – FSF to młody zespół z północnych Niemiec grający szybki ska-punk z antyfaszystowskim przekazem. Niesamowita energia, szybkość i połączenie punkowej wściekłości ze skocznymi rytmami ska… oto właśnie Feine Sahne Fischfilet – „antyfaszystowski ska-punk z sekcją dęta”
http://www.myspace.com/feinesahnefischfilet

Koncert, który jest częścią trasy „Reclaim the city!” (Odzyskać miasto!) będzie benefitem na warszawski ruch lokatorski i afterparty po tegorocznym Dniu Lokatora (więcej informacji: www.lokatorzy.pl)

Organizatorzy: Ravachol Distro i Diffidati Records.

Wstęp: 15 zł
Start: 19:00

Patronat medialny: hard-core.pl | independent.pl | Akademickie Radio Kampus 97,1 FM

Kurzer Prozess - Reclaim the city! tour 2011

2011-09-07T13:38:00.000-07:00

Od 29 września do 2 października w Rudzie Śląskiej, Poznaniu, Krakowie i Warszawie będzie można usłyszeć niesamowite połączenie punk rocka i rapu czyli niemiecki duet Kurzer Prozess. Szybkie, agresywne rymy i ciężkie (często gitarowe) sample oraz radykalny przekaz to znaki firmowe KP. Na trasie z Kurzer zagra także MC z Hamburga - Holger Burner oraz Feine Sahne Fishfilet - "antyfaszystowska kapela ska-punk z sekcja dętą" z Rostocku.

Wszyscy wykonawcy łączą działaność sceniczną z zaangażowaniem we wsparcie projektów społecznych i politycznych (squaterskich, antyfaszystowskich, lewicowych). Na trasie kapelę zagrają (w różnych układach) m.in. na 17-leciu squatu Rozbrat w Poznaniu i na afterparty po Dniu Lokatora w Warszawie.

Trasa koncertowa Kurzer Prozess jesień 2011:
- 29.09 Ruda Śląska (Berza Squat) + Holger Burner
- 30.09 Poznań (17-lecie Rozbratu)
- 1.10 Kraków (Kawiarnia Naukowa) + Holger Burner + Feine Sahne Fischfilet
- 2.10 Warszawa (Radio Luxemburg) + Holger Burner + Feine Sahne Fischfilet

Informacje o kapelach:
Kurzer Prozess (Punk-rap, Norymberga) – niemiecki duet łączący wściekłość punk rocka i energię rapu. Szybkie, agresywne rymy i ciężkie (często gitarowe) sample oraz radykalny przekaz to znaki firmowe KP. Zespół tworzą MC Algun i Dirty Special-K.
http://www.myspace.com/kurzerprozess

Holger Burner (Rap, Hamburg) - Raper łączy w swojej twórczości kunszt rymowania pod oldskoolowe beaty z nowoczesną, rewolucyjna myślą. Dobre, płynne flow, kawałki z szybkimi, drum'n'bassowymi wstawkami - dużo energii na scenie gwarantowane.
http://www.myspace.com/holgerburner

Feine Sahne Fischfilet (ska-punk, Rostock) – FSF to młody zespół z północnych Niemiec grający szybki ska-punk z antyfaszystowskim przekazem. Niesamowita energia, szybkość i połączenie punkowej wściekłości ze skocznymi rytmami ska… oto właśnie Feine Sahne Fishfilet – „antyfaszystowski ska-punk z sekcją dęta”
http://www.myspace.com/feinesahnefischfilet

Organizatorzy: Ravachol Distro oraz Diffidatti Records.

Patronat medialny: hard-core.pl Akademickie Radio Kampus

Russian antifa attack! – nowości w Ravachol Distro

2011-09-06T13:49:00.001-07:00

Od jakiegoś czasu mamy sporo nowych płyt zza wschodniej granicy – do kupienia są m.in.: CD Razor Bois (znani z występu na GNWP przed The Opressed), What We Feel (doskonały HC, również supportowali Oppresed, niestety kapela rozwiązała się w ubiegłym roku), dwie płyty moskiewskiego Bystreet: „All those drunken songs” i Split z Old Style Values poświęcony pamięci Fedaya – antyfaszysty zamordowanego przez nazioli.

W dziale "Czytelnia" można także przeczytać wywiad z wokalistą Moscow Death Brigade/Razor Bois.

Nowości z Anfibio Records

2011-08-26T12:22:00.000-07:00

Jakiś czas temu trafiła do nas na prawdę duża paczką z nowościami płytowymi z Anfibio Records - włoskiego labela, który sporo wydaje muzyki w klimacie oi!/streetpunk (oczywiście z antyfaszystowskim przekazem). Dzięki uprzejmości Anfibio Rec. możecie więc nabyć:

Nowe Klasse Kriminale - CD The rise and the fall of the stylish kid,
Debiutancką płytę Bull Brigade - młodej kapeli SHARP z Turynu,
CD Footbal, drinks and rock-and-roll greckich skinów z Bootstroke.
Nową płytę argentyńskiej kapeli Argies, grającej w stylu The Clash
Składankę największych hitów włoskiego Reazione
Ostatni CD kapeli Razzaparte Briganti

Wszystkie nowości są już w katalogu - zapraszamy do przeglądania i kupowania!

Witamy na nowej stronie Ravachol distro!

2011-08-26T12:07:00.000-07:00

Po długiej przerwie związanej z problemami technicznymi i osobistymi nasze distro powraca w nowej odsłonie (dzięki wsparciu ekipy La-Rage). Poza lepszą szatą graficzną, nowością jest dział czytelnia, w którym będziemy publikować wywiady i teksty o polecanych projektach muzycznych i politycznych. Oczywiście główną zawartością strony pozostanie katalog, który już zaktualizowaliśmy o nowości z Anfibio Records i nowe płyty z Rosji.

Wkrótce też więcej opublikujemy więcej informacji o planowanej trasie Kurzer Prozess (niemiecki antifa punk-rap).

Założyliśmy też profil na facebooku, więc zachęcamy wszystkich do polubienia naszego distro.

RAVACHOL DISTRO

2011-06-19T05:47:00.001-07:00

RAVACHOL to niezależna dystrybucja muzyki, książek, pism i ubrań, której celem jest wspieranie antykapitalistycznej i antyfaszystowskiej kultury alternatywnej. Naszą główną ideą jest założenie, że kulturę związaną z radykalnym przekazem politycznym należy promować także w Polsce – gdzie dominacja prawicowego punktu widzenia jest widoczna we wszystkich sferach życia społecznego.

RAVACHOL ma być platformą otwartą na wszelkie przejawy kultury opozycyjnej wobec kapitalizmu, rasizmu i systemów autorytarnych. Chcemy aktywnie promować muzykę niosącą radykalne treści, organizować koncerty i imprezy, których głównym celem jest konkretny przekaz społeczny, wspierać inicjatywy wymierzone przeciwko wyzyskowi, nierównościom społecznym i systemom autorytarnym (większą część zysków, jakie uzyskujemy, przeznaczać będziemy dla zaprzyjaźnionych inicjatyw społecznych i politycznych).

Udostępniając muzykę i literaturę oparte na tych ideach, chcemy mieć swój mały wkład w budowę szerokiego ruchu antykapitalistycznego, w którym swoje miejsce będzie też miała kultura alternatywna. Na razie, RAVACHOL to przede wszystkim dystrybucja muzyki z gatunków punk/ska/hardcore/oi i sklep oferujący książki krajowych wydawnictw anarchistycznych i lewicowych oraz ubrania z politycznym przekazem. W przyszłości chcemy naszą inicjatywę rozwijać także w innych kierunkach (organizacja koncertów, zine, promocja społecznie zaangażowanego kina). Wszystkich chętnych zapraszamy do współpracy!

„Tak dla zabawy, Tak dla walki!”

Więcej informacji:

ravacholdistro@gmail.com / WWW.RAVACHOL.PL

Skinhead Revolt Zine nr 3

2011-04-09T05:02:00.000-07:00

2,5 zł

To już niestety ostatni numer SH Revolt – jedynego w Polsce Zina z klimatu R.A.S.H (Red and Anarchist Skinheads). Na szczęście, Kwadrat nie zamierza zakończyć aktywności na scenie i tuż po zakończeniu prac nad Zinem uraczył nas wyśmienitym CD „Tribute to the Opressed” (dostępne w katalogu płyt CD) wydaną pod szyldem Skinhead Revolt, tak więc to na pewno nie koniec tego projektu.
Samo pożegnanie z SH Revolt Zine jest w świetnym stylu – poczytać można wywiady z takimi gwiazdami jak Opcio K-95 czy Klasse Kriminale, a do tego dużo recenzji. Gorąco polecamy!

La Rage nr 1

2011-04-09T05:00:00.000-07:00

3,5 zł
Kontynuacja wrocławskiego Zina „Spirit of 36”. La Rage ma w założeniach trafiać do dużo szerszego grona – nie tylko miłośników punk-rocka i kultury skinheads, ale także do fanów hip-hopu i wszystkich „ulicznych ekip”. Mamy więc ciekawy miks tematów: archiwalne wywiady z pierwszymi polskimi RedSkinami, tekst o hard-core’owej legendzie Point of no Return, artykuł o nacjonalistycznym hip-hopie, wywiad z Comrade Malone – brytyjskim zaangażowanym politycznie MC. Do tego mamy trzy zajebiste teksty społeczne: o zagrożeniach pracy tymczasowej, kontroli społecznej oraz polityce narkotykowej. Idealnie dobrane proporcje muzyki i polityki, ciekawe i niestandardowe tematy, wysoki poziom analiz społecznych – z całego serca polecamy La Rage!

La Rage nr 2

2011-04-09T04:59:00.000-07:00

4 zł
W numerze: Skalpel (wywiad z członkiem rapowego składu La K-Bine z Francji), Freddy Madball (frontman legendarnego zespołu hardcore – Madball – opowiada o swoim rapowym debiucie), JA One (wywiad z legendą graffiti z Nowego Jorku), Parkour (ciekawe przemyślenia wrocławskiego traceura), Ekonomia monetarna a ekonomia surowcowa (przedstawienie koncepcji znanych części z Was z filmów Zeitgeist, oraz kilka uwag), Gentryfikacja (o procesie „rewitalizacji” starych dzielnic, dzięki której zyskują nowobogaccy, a tracą biedni), Monitoring CCTV (co w nim jest nie tak, oraz dlaczego warto go fizycznie eliminować), Religijność bez boga (o poszukiwaniach duchowych bez użycia konstrukcji wyobrażeniowej zwanej bogiem), Narkotyki a świadomość (jak pewne substancje wpływają na świadomość i jak się mają do rozwoju duchowego).

La Rage nr 3

2011-04-09T04:55:00.000-07:00

4 zł
- Immortal Technique
- Wokalistą Moscow Death Brigade i Razor Bois
- Cope2
- Cervelli Stanki
Ponad to:
- Historia Brigady Flores Magon
- Manifest świadomego rapu
- Rewolucja społeczna a rewolucja polityczna
- Shoplifting
- Duchowy anarchizm
- James Huber

Edward Abramowski „Braterstwo, solidarność, współdziałanie”

2011-03-15T10:05:00.000-07:00

Biblioteka Obywatela 2009
24 zł
280 stron.
Ilość sztuk: 2

Pierwsze od 18 lat wydanie tekstów słynnego polskiego myśliciela, Edwarda Abramowskiego, a zarazem pierwszy w historii zbiór wszystkich tekstów tego autora poświęconych kooperatyzmowi, współpracy, stowarzyszeniom, oddolnym inicjatywom społecznym. Niektórych z nich nie wznawiano od 1938 r.

Murray Bookchin „Przebudowa społeczeństwa”

2011-03-15T10:04:00.000-07:00

25 zł
PRODUKT CHWILOWO NIEDOSTĘPNY

Murray Bookchin (1921-2006) – amerykański myśliciel anarchistyczny. Działacz ruchu ekologicznego i twórca nurtu ekologii społecznej. Założyciel Instytutu Ekologii Społecznej w Plainfield w USA. Praca „Przebudowa społeczeństwa” to wprowadzenie do idei „wolnościowego municypializmu” i ekologii społecznej – nurtu anarchizmu łączącego kwestie ekologiczne, ekonomiczne i społeczne.

Dario Fo „Przypadkowa śmierć anarchisty”

2011-03-15T10:03:00.000-07:00

A-tak/Anarchistyczna Inicjatywa Wydawnicza
10 zł
116 stron
Ilość sztuk: 2

Sztuka teatralna włoskiego noblisty stanowiąca hołd dla anarchisty Giuseppe Pinelliego, który został zatrzymany i zamordowany przez policję po masowych represjach policyjnych przeciwko radykalnej lewicy po zamachu na Piazza Fontana w Mediolanie (dokonanym najprawdopodobniej przez służby specjalne w ramach prowokacji). Poza sztuką, publikacja zawiera dokładne omówienie społeczno-politycznego kontekstu zamachu i obszerną notę biograficzną o Dario Fo.

Krzysztof Król (red.) „Autonomia Robotnicza”

2011-03-15T10:02:00.000-07:00

Bractwo Trojka 2007
141 stron
Ilość sztuk: 1

Zbiór tekstów stanowiących wstęp do „autonomistycznego marksizmu” – kierunku marksizmu, który odrzucał instytucjonalne (partyjne i związkowe) formy działania upatrując w codziennym oporze klasy robotniczej

Gaston Leval „Wolna Hiszpania 1936-1939”

2011-03-15T10:00:00.000-07:00

Bractwo Trojka
29zł
307 stron
PRODUKT CHWILOWO NIEDOSTĘPNY

Książka Gastona Levala stanowi po części pamiętnikarski, a po części publicystyczny opis wydarzeń w Hiszpanii w okresie pomiędzy lipcem 1936 a kwietniem 1939 roku. Jej głównym tematem jest opis hiszpańskiej rewolucji – kolektywizacji przemysłu, powstawania spółdzielni rolnych, reorganizacji życia politycznego. Leval kładzie nacisk nie na opis działań militarnych, ale na przemiany społeczne i gospodarcze – i to właśnie przesądza o wartości tej książki.

T. Sajewicz „Zapomniana wojna. Anarchiści w ruchu oporu”

2011-03-15T09:59:00.000-07:00

Inny Świat / Wydawnictwo Grupy Anarchistycznej Solidarność 2005
6zł
79 stron
Ilość sztuk: 1

Pierwsza w Polsce publikacja dotycząca udziału anarchistów w ruchu oporu przeciwko dyktaturze Franco w Hiszpanii. Tekst odnosi się do lat 1939- 1975, czyli od zakończenia wojny domowej i powstania pierwszych anarchistycznych grup oporu, aż do śmierci dyktatora, która oznaczała również zakończenie walki przeciwko jego rządom. Opisane tutaj dzieje ruchu oporu są niezwykle interesującą, a w Polsce prawie nieznaną częścią działań międzynarodowego ruchu anarchistycznego.

Immanuel Wallerstein „Utopistyka”

2011-03-15T09:58:00.000-07:00

Bractwo Trojka 2008
18 zł
100 stron
Ilość sztuk: 4

Immanuel Wallerstein - prof. socjologii, w latach 1994-98 przewodniczący Międzynarodowego Towarzystwa Socjologicznego. Swoje diagnozy dotyczące rozwoju gospodarki kapitalistycznej ujmuje w perspektywie globalnej. Łączą one refleksję socjologiczną, historyczną i ekonomiczną, jednocześnie odwołując się do dorobku nauk ścisłych m.in. fizyki. Takie ujęcie pozwoliło mu na rozwinięcie teorii systemu-świata, określonej jako szkoła analizy stosowanej względem przeszłości, stanu obecnego, jak i przyszłości stosunków społecznych. Wallerstein stwierdza, że aktualnie żyjemy w schyłkowej fazie kapitalizmu. System ten chyli się ku upadkowi, a to jak będzie wyglądał kolejny cykl rozwoju ludzkości, zależy od wydarzeń w jego obecnej fazie.

Argies „Himnos de combate 1986-2001” CD

2011-02-24T09:56:00.000-08:00

Cochebomba Records
25zł
Ilość sztuk: 1

Argies to argentyński zespół zainspirowany brzmieniem brytyjskiego punka z lat 70tych (przede wszystkim The Clash). Sami określają swoją muzykę jako „Latin Combat Rock” – i jest to opis idealny. Argies doskonale łączą polityczne zaangażowanie i punkowe brzmienie The Clash z latynoskimi rytmami. Taka jest też płyta „Himnos de Combate” – pełna energii i melodyjna, a do tego „społecznie zaangażowana”.
Jako dodatkowy bonus, na „Himnos...” znaleźć możemy cover utworu „Luna Rossa” włoskiej Bandy Bassotti.

Argies „Click off” CD

2011-02-24T09:55:00.000-08:00

Combative Records/Anfibio Records
30 zł
Ilość sztuk: 2

Najnowsza płyta Argentyńczyków z Argies. Muzycznie cały czas słychać inspiracje The Clash, tylko że Argies grają „combat rock” w stylu latynoskim. Płyta „Click off” to 11 świeżych kawałków, z których część jest zaśpiewana po angielsku.

Bootstroke „Football, drinks and Rock’n’roll” CD

2011-02-24T09:53:00.000-08:00

Anfibio records
28 zł
Ilość sztuk: 2

Grecki, melodyjny oi!/streepunk śpiewany po grecku i po angielsku. Bootstroke to kapela apolitycznych, ale antyfaszystowskich skinheadów z Aten, którzy śpiewają głównie o footballu, piwie i zadymach.

Brigada Flores Magon „Tout pour Tous” CD/DVD

2011-02-24T09:52:00.000-08:00

Fire and Flames
50zł
Ilość sztuk: 2

Najnowsza produkcja słynnego zespołu rodem z „czerwonych przedmieść” Paryża. Brigada to legenda sceny Red and Anarchist Skinheads, bezpośrednio zaangażowana w walkę związkową i społeczną (muzycy są członkami związku zawodowego CNT, wielokrotnie wspierali też inicjatywy antyfaszystowskie z całej Europy). Muzycznie, „Tout pour tous” jest albumem dużo bardziej punkowym – szybszym, bardziej melodyjnym i dynamicznym. Oczywiście nie zabrakło tradycyjnych elementów stylu BFM – na płycie znajdziemy więc chóralne refreny, charakterystyczny „brudny” wokal Mateo i oczywiście dużo polityki. Nienawiść do policji, państwa i kapitału wykrzyczana jest w każdym utworze.
Jako bonus, wydawnictwo zawiera DVD z dokumentem o wczesnych latach zespołu, filmami z kilku koncertów oraz video z występu Brigady na „Rude Boys Unity Festiva” w Genevie (jeden z większych antyfaszystowskich festiwali w Europie).

Bull Brigade “Strade Smarrite” CD

2011-02-24T09:51:00.000-08:00

Anfibio Records
28 zł
Ilość sztuk: 2

Bull Brigade to odkrycie roku 2010 włoskiej sceny Oi!. Ich debiutancką płytę wyprodukował Marco Balestrino z Klasse Kriminale, co gwarantuje wysoki poziom muzyczny i odpowiedni przekaz. Bull Brigade są z Turynu – robotniczego miasta na północy Włoch i śpiewają głównie o codziennym życiu dzieciaków z klasy robotniczej. Zespół nie angażuje się w politykę, ale jasno odcina się od rasizmu i faszyzmu.

Bury The Living „All The News That's Fit To Scream”

2011-02-24T09:50:00.000-08:00

Prank records
25 zł
Ilość sztuk: 1

Ciężki, SXE hard-core z Memphis w USA. Tekstowo i muzycznie silnie osadzony w przełomie lat 80tych i 90tych – czyli ciężkich czasach prawicowych rządów Reagana. Ponieważ Bury the Living grywają z holenderskimi lewakami z Seein'Red, można łatwo domyślić się co myślą o amerykańskiej konserwie.

Bystreet „All those drunken songs” CD

2011-02-24T09:48:00.000-08:00

Street Influence
27 zł
Ilość sztuk: 2

Melodyjny oi! z Mosky zagrany w stylu Cock Sparrera. Apolityczny, „pijacki” album wydany w formie digipacka stylizowanego na podstawkę do piwa – coś w sam raz dla skinheadów, którzy nie lubią wgłębiać się w zawiłości „krytyki społecznej”. Zespół oczywiście trzyma się z dala od rasizmu i faszyzmu, ale nie manifestuje tego w każdym kawałku.

Bystreet/Old Style Values Split CD

2011-02-24T09:46:00.000-08:00

Mangy Little Mut Records
27 zł
Ilość sztuk: 1

Split dwóch moskiewskich kapel oi! skinheads wydany specjalnie ku pamięci Fedayia – antyfaszystowskiego skinheada z ekipy Moscow Trojan Skinheads, zabitego z premedytacja w 2008r przez nazi śmieci. Płyta wydana jako digipack w całości wypełniona fotkami Fedayia.

Cervelli Stanki „15 years...old tunes, new blood” CD

2011-02-23T04:16:00.000-08:00

Anfibio Records
27 zł
Ilość sztuk: 5

Cervelli Stanki to włoski zespół z Savony, łączący streetpunk z HC i rock’n’rollem. Tekstowo, Cervelli Stanki bardzo silnie identyfikują się z klasą robotniczą, krytykują wyzysk i nierówności społeczne, wykrzykują głośno nienawiść do państwa, policji i nazistów. Jednym zdaniem: tworzą doskonały, uliczny street punk z politycznym przekazem. Płyta „15 years..” to podsumowanie piętnastoletniej twórczości zespołu, jako bonus znajdziemy na niej cover antypolicyjnego kawałka „Frana la curva” kapeli Erode. Wszystkie teksty przetłumaczono w książeczce na angielski.

Choix/Golod & Tetka Split CD

2011-02-23T04:15:00.000-08:00

Pasidaryk Pats Records
20zł
Ilość sztuk: 4

Punk i street punk dość nietypowo ale za to bardzo korzystnie wzbogacony od strony muzycznej motywami hard core. Proste bezpretensjonalne i ciekawe granie dwóch rosyjskich zespołów z Moskwy (Choix) i Kaliningradu (Golod&Tetka) Energiczna, pozytywna muzyka i szczery, pozytywny przekaz.

Czolgosz/Critica Radicala “So mai cares” Split CD

2011-02-23T04:14:00.000-08:00

Czolgosz
25zł
Ilość sztuk: 1

Split dwóch zespołów, których skład wywodzi się z Rumunii. Czołgosz to bostoński zespół grający hard-core-anarcho-punk, założony przez aktywistów amerykańskiego ruchu anarchistycznego. Swojsko brzmiąca nazwa to imię anarchisty polskiego pochodzenia, który w 1901 roku zabił prezydenta USA.
Z kolei Critica Radicala jest zespołem pochodzącym z Rumunii, grającym tradycyjny punk rock z delikatnymi elementami tradycyjnego folku z tej części Europy. Sami o swojej muzyce mówią, że jest to „anarcho-gypsy-transmetal-punk”, a więc niewątpliwie ciekawe połączenie.
Razem, oba zespoły gwarantują doskonały materiał muzyczny.

Die Last „Medecine” CD

2011-02-23T04:13:00.000-08:00

Trująca Fala
22 zł
Ilośc sztuk: 1

Debiutancka płyta wydana w formie digipacku. W tekstach znajdziemy opis problemów społecznych, walkę o prawa zwierząt i dużo tematyki „osobistej”.

Die Last „Ostatni” CD

2011-02-23T04:12:00.000-08:00

No Passaran Records
22zł
Ilość sztuk: 2

Ostatnia płyta legendarnej trójmieskiej grupy grającej emo/hardcore. Na pożegnalnym krążku znajduje się 7 utworów plus jeden ukryty.

Edelweiss Piraten ST CD

2011-02-23T04:11:00.000-08:00

No Passaran Records
22zł
Ilość sztuk: 1

W maju 2009 ukazał się długo oczekiwany, nowy, a właściwie debiutancki album zespołu! Materiał bardzo dobry, intensywny, doskonale zagrany będzie dużym zaskoczeniem dla tych, którzy znali EP tylko z wydanego kiedyś CD-R, a nie śledzili uważnie rozwoju grupy. Bardzo przyjemny, politycznie zaangażowany punk-rock z Olsztyna.

Holger Burner “Militant 2011” CD

2011-02-23T04:10:00.000-08:00

DIY
22 zł
Ilość sztuk: 5

Holger Burner to MC z Hamburga grający zaangażowany politycznie punk-rap, z elementami drum’n’bassu. Ostatnia płyta z 2011 zawiera 19 kawałków, gdzie rap miesza się z krytyką kapitalizmu, faszyzmu i niesprawiedliwości. Całość materiału po niemiecku.

Imperial Leather/Clashdogs „Crash your border” Split

2011-02-23T04:09:00.000-08:00

MCR
25zł
Ilość sztuk: 2

Imperial Leather to szybki i zwięzły punk rock ze Sztokholmu z chwytliwymi melodiami i dwoma damsko/męskimi wokalami. Tym razem usłyszeć możemy ich razem z japońskim zespołem Clashdogs.

Inner Terrestrials „IT!” CD

2011-02-23T04:08:00.000-08:00

Mass Prod
25 zł
Ilość sztuk: 1

Zremasterowana wersja pierwszej płyty studyjnej Brytyjczyków z Inner Terrestrials, grających melodyjny punk-rock z elementami ska. 8 utworów poświęconych głównie squattingowi i kwestiom ekologicznym.

Insuiciety „Belive and Die”

2011-02-23T04:07:00.000-08:00

Crimes Against Humanity Records
28 zł
Ilość sztuk: 2

Najcięższy muzycznie zespół, jaki możecie znaleźć w naszej dystrybucji. Insuiciety gra muzykę określaną jako doom/sludgecore (powolny, mroczny i bardzo ciężki). Insuiciety tworzą muzycy z Berlina, którzy na płycie “Belive and Die” umieścili 7 mrocznych, depresyjnych utworów. Dla fanów takich zespołów jak: Grief, Eyehategod albo Graves at Sea.

Intolerance „Condenados a seguir luchando” CD

2011-02-23T04:06:00.000-08:00

Potencial Hard Core
27 zł
Ilośc sztuk: 1

Kolejna płyta hiszpańskiej Intolerance. Styl podobny do płyty „Nada ha cambiado”, podobnie jak teksty (ciężki, old-scholowy hard core wymierzony przeciwko kapitalizmowi i wszelkim systemom władzy). Słychać inspirację Madballem i Cro-Mags. Dodatkowo cover Motorhead.

In Vitro "Konfrontacje" CD

2011-02-23T04:04:00.000-08:00

No Passaran Records
21 zł
Ilość sztuk: 2

Jak pisze wydawca: „Debiutancka płyta lubelskiej ekipy grającej szybki, energetyczny, melodyjny hc/punk. Teksty w większości po polsku, bez radykalizmu i "dupie Maryni". Punk rock i gitwa rulezz!”

Jeunesse Apartide „La Victoire Sommeille” CD

2011-02-23T04:03:00.000-08:00

Fire and Flames
28,00zł
Ilość sztuk: 1

Druga płyta Kanadyjczyków z Jeunesse Apatride. Technicznie dużo bardziej dopracowana od poprzedniej (Black Block’n’Roll) i dużo bardziej melodyjna, choć to wciąż ostry streetpunk z damskim wokalem. Teksty tradycyjnie zaangażowane – antyfaszyzm, krytyka wojny w Iraku i kapitalistycznej rzeczywistości. Śpiewane po francusku, ale dla nie znających języka przetłumaczone na angielski. Montreal jest miejscem znanym z żywej i zaangażowanej politycznie sceny punkowej – jej poznawanie śmiało można zacząć właśnie od Jeunesse Apatride.

J'aurais voulu/Hors Controle Split EP

2011-02-23T04:00:00.000-08:00

Solitude Urbaine
15 zł
Ilość sztuk: 2

Wspólne wydawnictwo francuskich dwóch grup wywodzących się ze środowisk RedSkins. Obie kapele kowerują się wzajemnie. 4 utwory, edycja limitowana (1000 sztuk).

Klasse Kriminale „the Rise and the fall of the stylish kid” CD

2011-02-23T03:55:00.000-08:00

Anfibio Records
32 zł
Ilość sztuk: 3

Świeże (bo z 2010 r.) wydawnictwo legendy włoskiej sceny oi!. 14 nowych, melodyjnych kawałków zagranych głównie w stylistyce oi!/street punk, choć zdarza się także przyjemne dla ucha reggae. Klasse Kriminale przedstawiać chyba nie trzeba – każdy, kto choć raz zetknął się z tą kapelą wie, że

Los Crudos „Discografia” CD

2011-02-23T03:54:00.000-08:00

Potencial Hard Core
30zł
Ilość sztuk: 1
Dyskografia latynoskiej grupy Los Crudos. Dobrze znanej polskim miłośnikom H/C. W sumie aż 70 utworów, zagranych w typowym dla Los Crudos wrzaskliwym, chaotycznym i szybkim stylu. Nie trzeba wspominać, że zespół jest bardzo zaangażowany w politykę i to po anarchistycznej stronie barykady.

No Heads/M-XVI Split CD

2011-01-11T03:51:00.000-08:00

Street Influence
25 zł
Ilość sztuk: 2

M-XVI to załoga z St. Petersburga grająca antifa oi z kilkoma piosenkami śpiewanymi po angielsku oraz rosyjsku. No Heads z Moskwy grają w podobnym stylu, ale dużo bardziej „surowo”. Na tym splicie prezentują 7 kawałkow w tym cover grupy Iron Cross „Crucified”. Ładnie wydany digipack i w sumie 13 utworów w stylu rosyjskiego antifa-oi!a.

No Shame „White Of Hope, Turning Black”

2011-01-11T03:49:00.000-08:00

Fullsteam records
23 zł
Ilość sztuk: 1

Fiński “No shame” powstał w 1996 roku w mieście Salo. Grają melodyjny, old-schoolowy punk. Płyta „White of hope, Turniong back” to w sumie 11 utworów w tym stylu, okraszonych politycznie zaangażowanymi tekstami – przede wszystkim wymierzonymi przeciwko konsumpcyjnemu społeczeństwu, instytucjom władzy i granicom.

Obrint Pas "Benvingut al Paradis" CD

2011-01-11T03:48:00.000-08:00

Fire and Flames
28,00zł
Ilość sztuk: 2

Nareszcie dostępne w Polsce najnowsze CD katalońskiego zespołu Obrint Pas. Doskonała mieszanka ska, folku i hard-core’a prosto z Walencji, okraszona radykalnym przekazem politycznym: sprzeciw wobec imperializmu i kapitalizmu, poparcie dla niezależności Katalonii, wezwanie do radykalnych akcji przeciwko faszyzmowi.

The Opressed/Klase Kriminalle „Heavyweith oi!” Split EP

2011-01-11T03:47:00.000-08:00

Solitude Urbaine
15 zł
ilość sztuk: 2

Dwie legendy stylu oi! Na jednym winylu. I to jakie! Wydawcy z Solitude Urbaine dostarczyli nam materiał z japońskiego wydania składanki The Opressed i jeden całkiem nowy materiał Klasse Kriminale. (nakład limitowany do 2000 egzemplarzy)

Post Regiment „Death before metal”

2011-01-10T07:04:00.000-08:00

PASAŻER
28 zł
Ilość sztuk: 2

“Death before metal” to unikalny materiał wydany przez wytwórnie “Pasażer”. Płyta zawiera utwory z pierwszych dwóch demówek Post Regimentu, kilka niepublikowanych wcześniej kawałków oraz 9 nagrań koncertowych. Łącznie daje to 33 utwory. CD zawiera też zdjęcia z epoki oraz historię zespołu. Rekomendować chyba nie trzeba – pozycja obowiązkowa zarówno dla fanów zespołu, jak i osób zaczynających dopiero przygodę z punk-rockiem.

Razor Bois ST CD

2011-01-10T07:02:00.000-08:00

Boycott the Fencewalkers Records
27zł
Ilośc sztuk: 3

Antyfaszystowski Oi-core prosto z Moskwy. Szybkie, proste granie i zaangażowane teksty (w większości śpiewane po angielsku) to cechy wyróżniające RB. Kapela doskonale znana w Polsce dzięki występowi na Good Night White Pride Festiwal przed Oppressed w 2010 r. Oczywiście kapela jest mocno zaangażowana w antyfaszyzm. Jako bonus na płycie jest też hip-hopowy kawałek Moscow Death Brigade (kapeli wokalisty Razor Bois).

Razzaparte „Briganti” CD

2011-01-10T07:00:00.000-08:00

Anfibio Records
30 zł
Ilość sztuk: 2

Razzaparte grają szybki, ostry street punk, inspirowany takimi grupami jak Nabat, Klasse Kriminale czy Atarassia Group. Płyta „Briganti” to 12 kawałków, gdzie znajdziemy dużo agresywnego street punka i dwa spokojniejsze kawałki dubowe. Tekstowo mamy miks tematów ulicznych (football i zadymy) i krytyki społeczeństwa kapitalistycznego. Zespół śpiewa po włosku, ale teksty przetłumaczono na angielski.

Reazione „The Best of” CD

2011-01-10T06:53:00.000-08:00

Anfibio Records
35 zł
Ilość sztuk: 3

Reazione gra od 1993 r. i nic dziwnego, że dorobili się już składanki największych hitów. Zespół z włoskiego miasta Rimini gra połączenie street punka i rock’n’rolla, śpiewając o codziennym życiu dzieciaków z klasy robotniczej.

Rouge Steady Orchestra „Fehlstat”

2011-01-10T06:51:00.000-08:00

Fire and Flames
27 zł
Ilość sztuk: 1

Wbrew francusko brzmiącej nazwie, R.S.O. to zespół niemiecki, grający ska z rozbudowaną sekcją dętą, a do tego śpiewający w całości po niemiecku. W muzyce słychać inspiracje swingiem i tradycyjnym ska. Płytę wydała wytwórnia Fire and Flames music, więc mamy gwarancję zarówno dobrej zabawy, jak i politycznie zaangażowanego przekazu.

Shao Unity S/T

2011-01-10T06:47:00.000-08:00

28zł
ilość sztuk: 2

Ragga prosto z Madagaskaru. Płyta zawiera 19 utworów, poruszających takie tematy jak: życie codzienne, nietolerancja, rasizm....Dobre dla zabawy, „ale też dla walki”.

Simbola Antifaszista „2009/2010” CD

2011-01-10T06:46:00.000-08:00

Nikt Nic Nie Wie / Pasażer
20 zł
Ilość sztuk: 2

Jak pisze zespół na swojej stronie: „Simbola Antifaszista powstała jako bezpośrednia reakcja polityczno - muzyczna na wydarzenia z 11 listopada 2009 w Warszawie”. Wiadomo, że w projekcie chodzi o wspieranie działalności antyfaszystowskiej i walkę z wszelkimi formami dyskryminacji i szowinizmu. Płyta „2009/2010” to 7 kawałków w stylistyce łączącej punk, rap i spokojniejsze klimaty. W projekcie udzielają się m.in. muzycy El Bandy.

Skarmento „Musica anti-sistema”

2011-01-10T06:44:00.000-08:00

Solitude Urbaine
25 zł
Ilość sztuk; 1

Pomimo nazwy, Skarmento nie za wiele ma wspólnego ze ska. Młoda ekipa z Galicji w Hiszpanii gra za to melodyjny streetpunk w stylu Cock Sparera (na płycie mamy cover „Where are they now?” śpiewany po galicyjsku) i Brigady Flores Magon. 14 zaangażowanych utworów, o tytułach, które wszystko wyjaśniają: „Zaginieni” (poświęcony ofiarom wojskowych junt) „Santiago de Chile” (wiadomo) i „Śmierć królowi” (z „pozdrowieniami” dla Juana Carlosa). Zespół młody, ale bardzo obiecujący.

VA „Antifa benefit” CD

2011-01-10T06:42:00.000-08:00

No Passaran Records
22 zł
Ilość sztuk: 2

Kompilacja polskich kapel, które zdecydowały się muzycznie wesprzeć działalność krajowej Antify. Na płycie 28 kawałków, 1)2)wśród których znajdziemy głównie HC i punk-rock. Na krążku znalazły się utwory takich zespołów jak: April, Eye For An Eye, Analogs, Złodzieje Rowerów, Meinhof, Słowa We Krwi, Apatia, Zielone Żabki. Dochód ze sprzedaży płyty przeznaczono na wsparcie działalności antyfaszystowskiej.

V/A "Argentyńskie pieśni anarchistyczne"

2011-01-10T06:39:00.000-08:00

Czarny Świat Records
12 zł
Ilość sztuk: 3

Na początku XX wieku Argentyna, jak i inne kraje Ameryki Południowej, stała się celem emigracji europejskiej biedoty chłopskiej i robotniczej. Wśród owych emigrantów było wielu uciekających przed represjami anarchistów. To właśnie oni zapoczątkowali argentyński ruch anarchistyczny, to dzięki nim działała przez szereg lat jeden z najbardziej rewolucyjnych związków zawodowych FORA i to właśnie temu najchwalebniejszemu okresowi w istnieniu argentyńskiego ruchu anarchistycznemu poświęcona jest niniejsza płyta. Zawiera ona, poza historycznymi pieśniami anarchistycznymi, również mowy propagandowe (niestety w języku hiszpańskim) poświęcone walce robotników i anarchistów argentyńskich.

VA „A tribute to the Oppressed” CD

2011-01-10T06:37:00.000-08:00

Skinhead Revolt Records
25 zł
Ilość sztuk: 4

Nareszcie dostępna w Ravachol distro - kompilacja "A tribute to The Opressed" wydana przez Skinhead Revolt Records. Osiemnaście kowerów legendarnych kawałków Oppressed wykonywane przez takie gwiazdy jak: The Prowlers, Stage Bottles, Freiboiter, BullBrigade, Horrorshow. Radykalnie antyfaszystowski przekaz i dobry, stary oi!

Lista utworów:
01. The Prowlers - Joe Hawkins (2:20)
02. Ultimatum - Leave me alone (3:55)
03. Freiboiter - Government Out (2:33)
04. Toro Bravo - Don't Look Back (2:17)
05. The Rookers - Urban Soldiers (3:26)
06. Stage Bottles - Work Together (3:54)
07. Horrorshow - Same old story (3:25)
08. Tennentz Colombo - When I was young (3:04)
09. On the Job - No justice (2:09)
10. The Bois - Fuck Fascism (3:36)
11. Produzenten Der Froide - Skinhead times (2:02)
12. Bottlejob - Magistrate (3:26)
13. Bull Brigade - Ultra Violence (1:58)
14. Hors Controle - Riot (2:05)
15. Red Card - Sleeping with the enemy (2:27)
16. Sick Of The Society - Run From You (2:17)
17. Rude Riot - That's alright (2:13)
18. Rozpor - We're The Oppressed (3:52)

V/A „Głos rebelii - pieśni Industrial Workers of the World”

2011-01-10T06:35:00.000-08:00

Czarny Świat Records
12 zł
Ilość sztuk: 3

Rewolucyjny związek zawodowy I.W.W. istnieje już 100 lat. Właśnie w setną rocznice jego istnienia prezentujemy płytę, która jest tylko niewielką częścią kulturalnego dorobku w historii tego związku. Na płytę ta składają się historyczne pieśni związkowe, pieśni autorstwa Joe Hill'a i inne, w wykonaniu znanych wykonawców muzyki folk (by wymienić choćby Utah Phillips czy Mark Ross) jak i starych działaczy związku. Uzupełnieniem płyty jest garść informacji o I.W.W. zamieszczona na wkładce.

V/A „Hate the state – fire and flames music sampler”

2011-01-10T06:33:00.000-08:00

Fire and Flames
25zł
Ilość sztuk: 1

Kompilacja utworów granych przez zespoły związane z niemiecką wytwórnią Fire and Flames (znaną na całym świecie z promowania lewicowej muzyki). Na składance znaleźć możemy zarówno popularne utwory legendarnych zespołów takich jak Brigada Flores Magon (łącznie 4 kawałki z dwóch pierwszych płyt), Opcio K-95 („BCN 12-0”, „Working Class Hell”) i Argies (argentyńskiej kapeli grającej w stylu The Clash), jak i rzeczy dotąd niedostępne w Polsce. Spośród tych drugich nie ma jednak ani jednego kiepskiego zespołu i ani jednego kiepskiego utworu. Możemy więc posłuchać katalońskiego Obrint Pas (spokojne, melodyjne ska z elementami regaae i folk), niemieckiej Rouge Steady Orchestra (ska, swing i rocksteady śpiewane po niemiecku), argentyńczyków z Dulces Diabolitos (doskonałe połączenie ska i latino) i kanadyjskiego Jeuness Apatride (ostry streetpunk z Montrealu z damskim wokalem). Wszystko to oczywiście z radykalnym, antykapitalistycznym i antypaństwowym przekazem.

V/A „Hate the state – Fire and Flames music sampler Vol. II”

2011-01-10T06:32:00.000-08:00

Fire and Flames
25 zł
Ilość sztuk: 1

Druga kompilacja niemieckiej wytwórni „Fire and Flames”. Tym razem 18 utworów prezentujących zarówno dobrze znane zespoły nagrywające w wytwórni (Brigada Flores Magon, Obrint Pas, Jeuness Apatride i Argies), jak i nowości: Paryski zespół streetpunkowy Brixton Cats (z mocnym damskim głosem i muzyką przypominającą Brigadę Flores Magon), baskijską grupę ska Betagarii (najlepiej znanąna świecie po Kortatu i Skalariaku), montrealczyków z Esclaves Salaries ( ciężki i melodyjny oi śpiewany po francusku) oraz legendę włoskiej sceny ska-punk Banda Bassotti. Dodatkowo, na „Hate the state vol. II” znajdziemy też trzy nowe obiecujące zespoły: All The Hats, Bulldog i Patchanka (oba grające w stylu ska).

V/A"Los Jovenas Zapatistas del Sur - Heroes y Martines"

2011-01-10T06:30:00.000-08:00

GAS
12 zł
Ilość sztuk: 2

10 pieśni (w tym hymn EZLN) nagranych w Chiapas przez młodych partyzantów.

V/A „Move against G8”

2011-01-10T06:28:00.000-08:00

Skycap
30 zł
Ilość sztuk: 2

CD z muzyką oraz DVD z materiałami przeciwko G8. Składanka wydana przez różne niemieckie organizacje lewicowe (m.in.: Attac i Avanti) jako benefit i promocja antyszczytu w Heiligendam (protesty przeciwko G8). Chociaż szczyt już za nami, to z płytą warto się zapoznać. Muzycznie jest to materiał dużo bardziej zróżnicowany niż większość pozycji w naszej dystrybucji. Chociaż znajdziemy tutaj także ostrą muzykę gitarową (m.in. Die Toten Hosen),to przeważa spokojny rock, ragga, a także muzyka bardziej elektroniczna: dub i drum'n'base (doskonały francuski zespół La Phaze). Znajdzie się też kawałek dla fanów Kraftwerka. Wszystko to oczywiście w antykapitalistycznym sosie.

V/A "Pieśni anarchistyczne - Pietro Gori"

2011-01-10T06:26:00.000-08:00

Czarny Świat Records
12 zł
Ilość sztuk: 3

Pietro Gori był włoskim prawnikiem, publicystą, poetą i przede wszystkim anarchistą. Był jednym z najznamienitszych propagandzistów, niestrudzonym bojownikiem który swą walkę prowadził w całej Europie oraz obu Amerykach. Pietro Gori uważał, iż pieśni anarchistyczne mogą być doskonałym narzędziem propagandy, dlatego je tworzył, stad też po jego śmierci stał się inspiracją dla wielu innych autorów. Prezentowane na płycie utwory to wybór najbardziej znanych pieśni autorstwa Pietro Gori'ego, oraz pieśni dla których jego działalność i twórczość była inspiracją.

What We Feel „Our 14 words” CD

2011-01-10T06:21:00.000-08:00

Rumble Fish Records
27 zł
Ilość sztuk; 2
Ostatnia płyta (niestety już nie istniejącej) rosyjskiej kapeli HC What We Feel. Szybki. Oldschoolowy HC i radykalne, antyfaszystowskie teksty. Na płycie kilka utworów zagranych razem z innymi kapelami: Razor Bois, Moscow Death Brigade, Distemper (W tym 2 kawałki w stylu hip-hopowym). Kapela doskonale znana w Polsce dzięki występowi na Good Night White Pride Festiwal przed Oppressed w 2010 r.

Zartako „Sangre por sangre” CD

2011-01-10T06:18:00.000-08:00

Redstar 73 Records
27 zł
Ilość sztuk: 1

Zartako to ostry hard-core z antyfaszystowskim przesłaniem grany w stylu nowojorskim przez ekipę z Bilbao (Kraj Basków). Płyta „Krew za krew” dedykowana jest pamięci Carlosa – 16-letniego antyfaszysty zamordowanego w listopadzie 2007 r. w metrze w Madrycie. Muzyczne inspiracje są dość wyraźne: Madball i Non Servium. Macie więc rzadką okazje poznać doskonały, szybki i ciężki HC z Kraju Basków… gorąco polecamy!

Zasady zamawiania

2010-11-29T05:54:00.000-08:00

Po wybraniu towarów zapisz ich pełne nazwy i wyślij e-mail na adresy podane w dziale „kontakt”, po otrzymaniu zamówienia skontaktujemy się z tobą podając warunki realizacji transakcji;

Warunki realizacji transakcji:

Towar wysyłamy po podaniu dokładnie nazw towarów i ilości sztuk, adresu wysyłki oraz dokonaniu przelewu. Jeśli wolisz, możemy wysłać przesyłkę za pobraniem. Do sumy zamówionych rzeczy trzeba doliczyć koszt wysłania paczki. Cennik na samym końcu. Do cen paczek doliczam 1zł tzw. kosztów manipulacyjnych, ta kasa idzie na xero katalogów, ulotek etc.

Termin oczekiwania na zamówienie to ok. tydzień-dwa tygodnie, jeśli brak czegoś co zostało zamówione czekam do jednego miesiąca. Koniecznie napisz przy zamówieniu czy wysyłać to co jest czy czekać na skompletowanie całego zamówienia!
Zdarza się że akurat brakuje czegoś co zostało zamówione. Powodów tego może być dużo - braki u wydawców, ich opieszałość, nasza opieszałość, etc. Staraj się więc podawać alternatywy!

Jeśli zamawiasz tylko ziny, broszury lub komiksy wtedy wysyłam je jako druki, wtedy opłata pocztowa jest znacznie tańsza.

Najlepiej zamawiać w kilka osób, wtedy opłaty pocztowe rozkładają się.

A oto ceny poczty:

paczka do 1kg - 6 do 2kg - 7 do 3kg - 8 do 4kg - 9 do 5kg - 10 itd itd itd.
pobranie do 50zł - 6, do 100zł - 8, za każde następne 20zł - 0,20
waga: LP-200g, CD-150g, EP-50g, zine- do 150g.

UWAGA!

Przy zamówieniach powyżej 150 zł, pokrywam 50% kosztów przesyłki, natomiast przy zamówieniach powyżej 250zł pokrywam całość kosztów przesyłki pocztowej!!!

Do każdego zamówienia dorzucamy niespodzianki - biuletyny, ulotki, w miarę możliwości naklejki, a czasami nawet plakaty

Moscow Death Brigade

2010-10-11T03:24:00.000-07:00

1) Zacznijmy od małej prezentacji twoich muzycznych projektów – grasz w szybkiej oi-corowej grupie Razor Bois , ale również rapujesz w Moscow Death Brigade. Jak godzisz ze sobą tak różne style muzyczne?

Cześć! Na początek chciałbym podziękować za wsparcie i interesujące pytania!

Masz racje Moscow Death Brigade i Razor Bois reprezentują różne muzyczne gatunki, ale wierzę, że punk/hardcore i hip hop są jedynie różnymi formami prawdziwej ulicznej muzyki, która jest robiona przez dzieciaków dla dzieciaków i dotyczy aktualnych problemów życia codziennego.

Od dziecka słuchałem różnych gatunków od punka i metalu do hip hopu. Pamiętam czasy, gdy głupie dzieciaki w Moskwie tworzyły gangi oparte na tym, jakiej muzyki słuchały i walczyły ze sobą używając noży, kijów baseballowych, kamieni i innego syfu. Na przykład, w Moskwie w latach 90-tych, hip hopowcy zazwyczaj walczyli z metalowcami, a obie grupy nienawidziły punkowców. To było totalnie bezsensowne, niestety wiele dzieciaków było poważnie ranionych podczas tych walk. Mi również pozostało parę blizn. Nigdy nie rozumiałem jak można trzymać się tylko jednego gatunku muzyki, kompletnie ignorując inne.

Mówiąc o punku i hip hopie, dla mnie obydwa style mają tą samą energię, złość i są idealnym mediów dla przekazu. To wstyd, że dzisiejszy rap jest związany z chujowymi rymami o autach, dragach i klubach.

W MDB staramy się tworzyć wkurwiony rap, poruszający problemy naszego społeczeństwa. Po prostu staramy wyobrazić sobie, jak kapele takie jak Black Flag, Minor Threat, Dr Know, DRI mogły brzmieć, gdyby miały tylko mikrofony i automaty perkusyjne zamiast gitar.

Razor Bois to zespół hardcore-punk. Staramy się grać szybką, prostą i agresywną muzykę, inspirowaną naszymi ulubionymi kapelami – od Blood, Sham 69 i The Oppressed do Negative Approach, Poison Idea, Cro-Mags, Kill You Idols itp. Staramy się również pisać oryginalne teksty, poświęcone zarówno problemom społeczeństwa jak i scenie.

Od samego początku gramy koncerty benefisowe by zbierać pieniądze na ważne sprawy. Mieliśmy szczęście zebrać ogromne ilości dla dzieci, weteranów II wojny światowej, uwięzionych aktywistów, oraz rodziny zamordowanych antyfaszystów. Wciąż żyjemy w świecie w którym rządzi pieniądz, więc moim zdaniem, zbieranie funduszy by opłacić prawnika czy lekarza jest lepszy wsparciem niż samo mówienie dobrze brzmiących rzeczy ze sceny.

2) Zarówno RB jak i MDB grały niedawno w Polsce. Jakie masz refleksje po tych trasach? Jakie podobieństwa i jakie różnice widzisz pomiędzy Polską a Rosją odnośnie koncertów, subkultur, ruchu antyfaszystowskiego…

Odwiedziłem Polskę trzy razy – z MDB, Razor Bois i jako wokalista What We Feel podczas ich trasy w 2009. Byłem naprawdę pod wrażeniem waszej kultury, pięknych miast i bardzo dobrej sceny. Moim zdaniem Rosja i Polska pod wieloma względami są podobne, włącznie ze sceną DIY i ruchem antyfaszystowskim. Oba kraje mają całkiem mocne ruchy Neo-Nazistowskie, zazwyczaj wspierane przez władze, więc musimy pozostać silni i zjednoczeni by zwalczyć tych frajerów. Naprawdę podoba mi się fakt, że polski ruch antyfaszystowski mocniej stąpa po ziemi i jest mniej stereotypowy niż w innych częściach Europy. Mam wielu przyjaciół na zachodzie Europy i szanuję ich. Ale trudno zaprzeczyć, że w pewnych zachodnich krajach, ludzie starają się być zbyt politycznie poprawni i zbyt non-violence. W Rosji, gdy decydujesz się być „non-violent” w ruchu antyfaszystowskim – ty i twoi znajomi staną się potencjalnymi ofiarami nazistowskich idiotów. Nie lubię przemocy, ale muszę zaznaczyć, że musimy być gotowi by bronić siebie i naszych przyjaciół w każdy możliwy sposób. Muszę te zauważyć, że w Polsce ruch jest bardziej zorganizowany niż w Rosji i moglibyśmy się uczyć od was.

3) Poza Polską RB grało również w Stanach i wielu innych krajach – jakie są wrażenia z tych tras, jakie koncerty były najlepsze, jakie najgorsze, z jakimi kapelami graliście?

Trasa zawsze jest fajnie spędzonym czasem i znakomitą możliwością by poznać nowych przyjaciół, zobaczyć wiele świetnych kapel i nowych miejsc. Graliśmy z wieloma dobrymi zespołami, trudno je zapamiętać, ale mogę wspomnieć State – stary amerykański hardcore band, Star Fucking Hipsters – nowy zespół członków Choking Victim, Leftover Crack, Witch Hunt; nasi ziomale My Terror z Dusseldorfu i nasi ziomale z Stagnation Is Death z Polski. Było dla nas wielkim zaszczytem by zagrać na jednej scenie z The Oppressed ostatniej jesieni na Good Night White Pride feście w Warszawie. The Oppressed jest jedną z kapel które najbardziej wpłynęły na moje życie i nie mogę opisać jak szczęśliwy byłem, mogąc dzielić z nimi scenę. Wielkie dzięki dla GNWP crew za zaproszenie na fest!

4) Trudno nie zapytać o sytuację w Rosji. Często słyszymy o brutalnych atakach nazistów, śmierci antyfaszystów, inwigilacji FSB i innych tajnych służb. Możesz opisać sytuację w Rosji?

Sytuacja w Rosji to temat na dłuższą rozmowę, więc postaram się zaprezentować swoją osobistą opinię na ten temat. Od czasu upadku Związku Radzieckiego, jego byłe terytorium stało się polem bitwy dla gangów, etnicznych i religijnych ekstremistów, terrorystów różnego rodzaju i rządowych agencji. Wszyscy ci popierdoleńcy walczyli o ropę, surowce, pieniądze i władzę. Nie to, żeby kryminaliści i faszyści nie istnieli w ZSRR. Istnieli, ale musieli się ukrywać. W Rosji w latach 90-tych, zaczęło się szaleństwo.

Neo-naziści również podnieśli głowy. Z powody wsparcia rządu i mocnej propagandy, ruch nazistowski zaczął przyciągać wielu młodych ludzi. Pod koniec lat 90-tych, naziole rządzili ulicami Moskwy, kontrolowali scenę „punk” i metalową scenę, robiąc gigi, obstawiając bramki itp. Zachowywali się jak władcy sceny, bijąc a nawet zabijając ludzi. Była opozycja wobec nich na scenie, ale z tego co wiem, akcje antyfaszystowskie były rzadkie i nie za dobrze zorganizowane. Ale sytuacja się zmieniła i ta zmiana zaczęła się od naprawdę małej grupy znajomych.

Te dzieciaki zaczęły zwalczać nazioli, atakując ich na koncertach i na ulicach. Zainspirowali cały ruch, który zaczął się robić większy i większy. Dla mnie kluczowym zespołem rosyjskiego hardcore’a zawsze będzie Proverochnaya Lineika. Ci goście ustalili standardy, robiąc benefitowe koncerty, robiąc trasy i wdając się w bójki gdziekolwiek się pojawili. Przed nimi „rosyjska scena hardocore” była jebanym żartem (z pewnymi wyjątkami). Oni zaczęli ten bojowy ruch antyfaszystowski, który zagonił nazistów z powrotem do kanałów.

W tej chwili sytuacja jest nieco skomplikowana. Podczas gdy naziole wciąż przewyższają liczebnie, zazwyczaj przegrywają i są zbyt wydygani żeby coś robić poza biciem pojedynczych dzieciaków po koncertach. Ale naziści mają wsparcie rządu, podczas gdy antyfaszyści spotkali się z surowymi represjami w ostatnim roku. Wielu ludzi było więzionych, przesłuchiwanych i torturowanych. Władze i media zawsze starają się prezentować antyfaszystów jako brutalnych bandziorów, sponsorowanych przez Amerykę i Izrael – propagandowe gówno, które naród chętnie kupuje. Prosty fakt, który pokazuje wsparcie rządu dla nazistów: w Listopadzie 2009, władze zezwoliły na wielki white pride festiwal w samym centrum Moskwy, niedaleko Kremla. Gwiazdą był niesławny Kolovrat – zespół, który wcześniej był „zakazany” w Rosji za swoje otwarcie neo-nazistowskie poglądy.

W tym samym czasie, sytuacja z etniczną i religijną nienawiścią staje się coraz gorsza w naszym kraju. Poza white pride gangami, mamy wielu nacjonalistów z Kaukazu, którzy są absolutnie tymi samymi idiotami, ale pod inną flagą. Spięcia między różnymi narodowymi i religijnymi grupami rosną każdego dnia, podczas gdy władze nie robią zupełnie nic by rozwiązać problem. Zamiast tego, wzmacniają cenzurę, starając się uciszyć każdego, kto krytykuje władze za sytuację w kraju. Wygląda na to, że jesteśmy na dobrej drodze do powtórki z czasu Żelaznej Kurtyny. Nie można zapomnieć o totalnie skorumpowanej policji, która wypuszcza morderców i gwałcicieli za łapówkę i masz już cały obraz dzisiejszej Rosji.

5) Z tego co wiemy, rosyjski ruch antyfaszystowski jest bardzo zróżnicowany – macie polityczne grupy (anarchistów i skrajną lewicę), silną scenę antifa HC, apolityczne ekipy i ludzi którzy łączą politykę z muzyką (RASH). Możesz powiedzieć coś więcej o rosyjskim ruchu antifa?

Scena muzyczna jest całkiem spora, ponieważ wszystkie te ubrania, tatuaże i zespoły są popularne i „cool”. Ale wciąż jest wielu fencewalkerów i fałszywych cweli, którzy myślą, że nie ma nic złego w trzymaniu się z naziolami. Nie obchodzi mnie ta scena, to nie jest hardcore – to tylko nocny klub, tylko że z innymi ubraniami i inną muzyką.

Prawdziwy ruch antyfaszystowski nie jest zbyt duży, ale jest silny. Jednoczy ludzi o różnych poglądach politycznych, których głównym celem, jest powstrzymać nazistów i bezsensowną przemoc wymierzoną w niewinnych. Jest też wiele autonomicznych grup, które czasami nie mają kontaktu ze sobą, co jest całkiem niezłe moim zdaniem. Jak już powiedziałem, podczas ostatnich lat ruch antyfaszystowski zrobił znaczny postęp, mimo faktu, że zawsze naziole przewyższali liczebnie. Ale ostatnie represje ze strony państwa, sprawiły, że wielu aktywistów musiało trochę przystopować. Moim zdaniem najsłabszym punktem ruchu w Rosji jest propaganda. Podczas gdy naziole cały czas dostają wpierdol, mają dobry system propagandy. W rezultacie wielu ludzi wierzy w mity, mówiąc, że antyfaszyści to „ludzie którzy biją Rosjan i bronią terrorystów i dilerów”.

6) Jakie są twoje poglądy na temat tych tendencji w rosyjskim ruchu antyfaszystowskim? Które pasują tobie najbardziej?

Nie rozumiem jak ludzie mogą się identyfikować z jedną etykietką (SHARP, RASH itp.) i przyjmować pewien zestaw poglądów i standardów, które stoją za tą etykietką. Każdy powinien mieć swoje własne poglądy. Myślę, że te etykietki dzielą ludzi i tworzą tarcia w ruchu. Jakiś czas temu mieliśmy epizody konfrontacji SHARP vs RASH i to jest wstyd.

W skrócie – myślę, że najlepszą polityczną pozycją jest zdrowy rozsądek. Żadna zdrowa osoba nie chce być represjonowana przez skorumpowany rząd lub żyć w społeczeństwie pełnym rasowej i religijnej nienawiści. Nie wieżę do końca w realność większości anarchistycznych idei, ale jestem pewien, że możemy zbudować społeczeństwo, gdzie ludzie różnych ras/wyznań mogą żyć w pokoju i razem stawiać opór próbom władz manipulowania nimi. Wierzę również, że polityczna poprawność to śmiertelna trucizna, która zabija dobre idee i zamienia scenę w cyrk. Niektórzy ludzie starają się być super tolerancyjni tak bardzo, że totalnie dyskredytują koncepcję anty-rasizmu. Co jest ważne dla aktywistów, to wyjść z podziemia i wytłumaczyć ludziom, że antyfaszyzm nie jest jakimś ekstremalnym programem politycznym – to naturalny pogląd każdej normalnej osoby, która chce żyć w pokojowym i zdrowym społeczeństwie.

7) Sprawa, która zawsze jest kontrowersyjna – wszyscy wiemy, że w RASH są anarchiści, ale również staliniści (totalitarna lewica)… która tendencja jest silniejsza? Jak wolnościowa ekipa może współpracować z ludzmi którzy czują nostalgię do ZSRR?

Nie wydaję mi się, żebyśmy mieli jakiś poważnych Stalinistów czy wielbicieli totalitarnej lewicy w ruchu. To było by totalnie absurdalne w kraju, który tyle wycierpiał przez Stalina i innych krwawych „komunistycznych” tyranów. Dla mnie nie ma różnicy między Hitlerem a Stalinem – te same ludobójstwa, dyskryminacje, opresje i pranie mózgu. Myślę, że współpraca z ludźmi którzy czują sympatię do ZSRR/Stalina to to samo co współpraca z fanami Hitlera. Nie widzę różnicy.

8) Przez ostatnie 2 lata widzieliśmy dużo dobrych kapel z Rosji – szczególnie What We Feel i jest wiele innych dobrych zespołów grających różnej rodzaje muzyki (HC, streetpunk, rap). Jakie muzyczne projekty poleciłbyś czytelnikom La Rage?

Mogę polecić moskiewski HC band 210 – grają dobrą muzę i są dobrymi ludźmi którzy zawsze

9) Jak wygląda scena rapowa w Rosji? Są jakieś świadome społecznie, polityczne ekipy z antyfaszystowskim nastawieniem? Pytamy, ponieważ w Polsce niestety wielu rapuje o „dziwkach, furach i bling-bling” czy „ulicznych ekipach” i nie dotykają polityki…

Scena rapowa w Rosji wygląda naprawdę smutnie. Większość „artystów” rymuje ciągle o tych samych tematach o których wspomniałeś – „dziwki, fury, dragi”. Mamy również taki fenomen jak „white power rap”, co jest najbardziej absurdalną rzeczą o jakiej słyszałem. Muszę zaznaczyć, że to całe skrajnie prawicowe gówno stało się popularne wśród młodych Rosjan na wszystkich poziomach. Możesz zobaczyć klubowych chłopców, których nie odróżnisz nawet od lasek, którzy hejlują i krzyczą „Heil Hitler”. To jest niczym moda wśród idiotów i większość z nich nawet nie wie o czym mówi. Co oczywiści nie chroni ich przed wpierdolem. Mamy również bardzo małą ilość antyrasistowskiego rapu, ale mało i nie mogę powiedzieć żeby mi się podobała ich muzyka.

10) Skoro o rapie mowa – powiedz o muzycznych inspiracjach jakie wpłynęły na MDC, którzy MC’s czy ekipy wpłynęły na waszą muzykę?

Wu-Tang Clan, RA the Rugged Man, Non Phixion, Jedi Mind Tricks, Smut Peddlers, Company Flow, House of Pain, Cypress Hill – i pewnie zapomniałem o wielu innych.

11) I ostatnie pytanie – czy planujecie wydać CD/LP Moscow Death Brigade? Nie widziałem żadnej a wielu ludzi chciało by kupić!

Album był prawie gotowy zeszłej wiosny, ale pewne przeszkody odłożyły to w czasie. Teraz jak słuchamy materiału, to zdajemy sobie sprawę, że chcielibyśmy nagrać sporą część jeszcze raz. Ale mam nadzieję, że wypuścimy to nie później niż latem 2011.

Ostatnie słowa tradycyjnie dla ciebie!

Dziękuje jeszcze raz za dobre pytania! Powodzenia z waszym zinem! Więcej siły dla polskiej sceny i ruchu antifa! Bawcie się dobrze i bądźcie bezpieczni!

Pytania zadawał RVCHL

Cervelli Stanki – w pierwszej lidze antyfaszyzmu

2010-10-11T03:16:00.000-07:00

Włoską kapelę Cervelli Stanki znalazłem kiedyś przypadkiem na myspace i dodałem do znajomych. Okazało się, że ekipa jest na prawdę sympatyczna bo od razu zainteresowali się tym, czy mogliby zagrać w Polsce i czy nie chcę ich płyt. Szybko się zgadaliśmy i dzięki temu mam sporo egzemplarzy ich najnowszej płyty, a Ivano (wokalista) strasznie chce zagrać trasę po Polsce. Ponieważ przygotowanie trasy to nie taka łatwa sprawa, na początek postanowiłem zrobić wywiad, żeby zaprezentować szerzej tą raczej nieznaną w Polsce kapelę.
(luty 2011, pytał: RVCHL, odpowiadał: Ivano, wokalista)

Gracie od 15 lat, a w ubiegłym roku sporo się u was działo: najpierw zawiesiliście działalność, a potem reaktywowaliście CS....niestety pomimo długiego stażu na scenie, niewiele osób w Polsce kojarzy waszą kapelę. Muszę więc zacząć od pytania o historię: jak się to wszystko zaczęło i co się zmieniło przez te 15 lat?

Ivano: Cervelli Stanki powstało w Savonie, w nadmorskiej dzielnicy Albisola Marina. Wszystko zaczęło się od potrzeby wykrzyczenia gniewu punków i skinów...gniewu na system, policję, faszystów, rasistów, burżuazję i niewolnictwo płacowe. Najlepszym sposobem na wyrażenie tych emocji było założenie zespołu, który brzmiałby tak jak grupy, które kochaliśmy od zawsze: the Who, The Clash, Sex Pistols, Angelic Upstarts. Zaczynaliśmy z kiepskim budżetem i na początku, dzięki pomocy Marco z Klase Kriminale udało nam się trafić na składankę „Oi! Against Silvio” razem z 24 innymi kapelami, takimi jak Nabat, Rough, Klasse Kriminale, Los Fastidios i Reazione. W 1995 udało nam się wydać demo "...e fai a tutti del male" (...i rób wszystko, co złe) a w 1997 r. brytyjska wytwórnia Helen of OI! Wypuściła naszego debiutanckiego longplaya "Figli della klasse operaia"(Dzieci klasy robotniczej). Przez kolejne 3 lata mieliśmy przerwę w graniu i po zmianach w składzie w 2003 wydaliśmy album "La volpe e il cane” (Lis i pies) a w 2005 „Street rock-and-rol” - obie płyty wydało Anfibio Records z Cremony. W 2009 mieliśmy kolejne zmiany w składzie i wydaliśmy CD podsumowujące nasze piętnaście lat na scenie „15 years, old tunes, new blood”, które rozeszło się po dystrybucjach na całym świecie – m.in. w: Niemczech, Francji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Rosji a nawet w Indonezji. Rok temu, tak jak mówiłeś, CS znowu się rozpadło, ale w tym roku wznowiliśmy granie. Z oryginalnego składu zostałem tylko ja.

Co oznacza wasza nazwa?

Cervelli Stanki to po włosku „zmęczone mózgi” - taki napis widzieliśmy kiedyś na murze. Nasza nazwa odnosi się do rebelii przeciwko systemowi, burżuazji, właścicielom, glinom, represjom państwowym i wszelkim formom rasizmu...

Co robicie poza graniem? Pracujecie? Studiujecie ( ;) )? Jesteście bezrobotni?

Ivano: Nasz bębniarz Fix ma stałą robotę, basista – Jo miał drobne problemy z prawem i teraz odrabia prace społeczne, ale wkrótce wyląduje na bezrobociu, Ale (gitarzysta) jest bezrobotny a ja wstaje codziennie o 3:00 żeby rozwozić żarcie.

Wasze inspiracje muzyczne, wpływy, ważne kapele?

Muzyka jest dla mnie bardzo ważna, sporo jej słucham zwłaszcza jak jestem w trasie (czy to w robocie czy z zespołem). Wpływ na nas miał brytyjski punk 77, amerykański i brytyjski punk rock, old-school hard-core, vegański HC, reggae, dub a nawet hip-hop. Z ważnych zespołów wymienię tylko: Cock Sparrer, The Oppressed, Angelic Upstarts, The Redskins, Motorhead, Rose Tattoo, Bad Brains, Minor Threat, Shelter, Berurier Noir, Molodi, No Safe, Cobra...

Sporo śpiewacie o klasie robotniczej, wypadkach przy pracy, świadomości klasowej...uważacie się za kapelę polityczną, lewicową?

Śpiewam o codziennej rzeczywistości i o tym, co jest dla mnie ważne. Jestem synem robotnika i sprzątaczki, więc moje teksty to często społeczny komentarz do tego całego syfu, z którym stykamy się w pracy: wyzysku, śmierci w wyniku wypadków przy pracy, bezrobocia. Nie uważam, że Cervelli Stanki to jacyś jebani politycy, ale jesteśmy antyrasistami i rewolucjonistami, więc oczywiście uznaje się nas za kapelę lewicową. Nie przeszkadza mi to. Często gramy benefity na squaty, czy na dzieciaki zatrzymane na meczach. Nienawidzimy państwa i jego psów – policji.

Z włoskich kapel znamy dość dobrze Los Fastidios, Nabat, Klase Kriminale i Bandę Bassotti – wszystkie są mocno polityczne (czasem wręcz za bardzo „na lewo” jak Banda Bassotti) i wiemy, że we Włoszech jest silna scena Redskins. Czy macie jakieś związki z ruchem Red and Anarchist Skinheads? Co sądzicie o polityce, ruchu RASH, SHARP, apolitycznych skinheadach?

Myślę, że nie ma co przywiązywać zbyt dużej wagi do etykietek i symboli, tylko działać przeciwko naszym prawdziwym wrogom: państwu, systemowi i tej świni Berlosconiemu. Jestem aktywny na włoskiej antyrasistowskiej scenie skinheads od dwudziestu lat i widziałem wiele osób obwieszonych symbolami RASH i SHARP, nie znających dokładnie ich znaczenia, żyjących bez większej świadomości, Przywiązanie do symboli doprowadziło do wielu podziałów i wiele osób zapomniało, że ważne jest szukanie tego, co wspólne w walce z systemem kapitalistycznym.
Dla mnie polityka to codzienna aktywność.

Hmmm, to teraz kontrowersyjne pytanie: wiemy, że we Włoszech na scenie redskins jest sporo stalinistów. Zupełnie nie możemy tego zaakceptować tutaj w Polsce, gdzie świeża jest pamięć o tym, że ZSRR był zwykłą dyktaturą. Co o tym sądzisz?

Myślę, że każdy kraj ma swoją historię i wszędzie skinheadzi i inne dzieciaki z ulicy powinni buntować się przeciwko tym, którzy ich wyzyskują, nieważne kim są wyzyskujący. Ja mam wizję trochę romantyczną i epicką, skinheada jako kogoś, kto zawsze stoi po stronie sprawiedliwości, po stronie słabszych, przeciwko narkotykom i nadużywaniu alkoholu, kapitalizmowi i szefom. Myślę, że trzeba być w zgodzie z rzeczywistością w której żyjesz i trzymać się wspólnych ideałów: walki przeciwko rasizmowi, burżuazji i kapitalizmowi. Mówienie o polityce jest zawsze ryzykowne, prowadzi do podziałów i nie przynosi za wiele dobrego.

Jesteście z Savony – typowego w północnych Włoszech miasta robotniczego, historycznie znanego z ciężkiego przemysłu stalowego. Czy ta historia ma wpływ na sytuację społeczną w mieście? Czy Savona to raczej miasto „lewackie” (jak Turyn), czy naziolskie?

Savona jest w „pierwszej lidze” antyfaszyzmu. Ciężki przemysł i port rozwijały się głównie w latach 80. w dzielnicy Vado Ligure, znanej jako „Mała Rosja”, ponieważ 100% głosów w wyborach zdobywała tam Włoska Partia Komunistyczna. Teraz większość fabryk jest już zamknięta, a miasto zalewają supermarkety, centra handlowe i sklepiki oparte na franczyzie. Tak jak w innych miastach widać tu zabójcze efekty globalizacji. Ogólnie, w mieście przeważają lewicowe sympatie, ale nie istnieje tak silna lewica jak kiedyś – partie socjalistyczna i komunistyczna są bardzo do siebie podobne i niespecjalnie się z nimi utożsamiam. Jeśli chodzi o nazioli, to w Savonie praktycznie ich nie ma.

A jak wygląda sytuacja na scenie punk i w ruchu antyfaszystowskim?

Ostatnio jest pod tym względem gorzej – brakuje miejsca, czy squatu na tego typu działalność, ale jest sporo ciekawych zespołów: Klase Kriminale, 5MDR, Loose, Cervelli Stanki i dwie nowe kapele Straight Edge HC: Straight to the Pain i Nerved Collapsed. Działalność antyfaszystowska jest nakręcana głównie przez grupę ultrasów Working Class Savona, której byłem zresztą współzałożycielem kilka lat temu ale teraz – z różnych powodów, nie uczestniczę w jej działaniach. W działalności antyfaszystowskiej (i ekologicznej) aktywnie działa też stowarzyszenie Fuori Controllo (Poza Kontrolą).

Chciałbym zapytać was też o utwór „Frana la curva” zamieszczony na płycie „15 years...” z opisu wynika, że to cover grupy ERODE (redskini), ale w necie wyszperałem, że grają go też naziole z grupy Hobbit. Czemu ta piosenka jest taka popularna? Czemu grają ją i naziole i lewacy?

To na prawdę skandal, że naziole grają ten kawałek. Frana la curva to utwór ERODE – włoskiej kapeli Redskinów z lat 90. Tekst jest o jedności dzieciaków na stadionie i ich walce z policją. Refren brzmi: „jeśli musi być przemoc, to będzie przemoc, ale zawsze przeciwko policji”. To, że gra go Hobbit, pokazuje jak głupi są włoscy naziole..zresztą ich wykonanie jest na prawdę żałosne.

Skoro mówimy o scenie punk, to może polecisz nam jakieś ciekawe, nowe (albo stare, ale nie tak popularne) włoskie kapele?

Lubię rockowy zespół The Klaxon z Rzymu, grają w stylu The Clash. Z Savony jest też świetna kapela 5MDR, która właśnie powstała i wydała doskonałe CD. Grają szybkiego punk rocka z elementami oi!

W 2008 chcieliśmy zrobić trasę CS po Polsce, Litwie i Białorusi. Projekt niestety upadł ponieważ w międzyczasie zespół się rozpadł. Może uda się go zrealizować teraz, ale chciałem cię zapytać o wasze koncerty: gdzie graliście i skąd macie najlepsze wspomnienia?

Uwielbiam grać na żywo, poznawać nowych ludzi, nowych przyjaciół na całym świecie. Uwielbiam grać, a potem jeść, pić i spać na squatach, w domach u znajomych, zwiedzać miasta w których gramy. Przez te 17 lat miałem szczęście grać z takimi wspaniałymi zespołami jak DOA, Anti-Nowhere League, Tv Smith, Casualties, Nabat, Klase Kriminale, Los Fastidios, Derozer, Reazione, Perkele, Freiboiter... ale także z mniej znanymi zespołami – i to też bardzo mi się podobało. Ważne jest to, aby zawsze być prawdziwym, trzymać się postawy zespołu punkowego, który lubi zabawę, ale ma też coś do powiedzenia. Teraz chcę kontynuować projekt, który upadł nam w 2008 r. - zagrać tournee po Europie Wschodniej, spotkań nowe zespoły, nowych przyjaciół i ...was!

Brigada Flores Magon 1993 – 2010

2010-10-11T03:09:00.000-07:00

Paryski zespół Brigada Flores Magon jest legendą sceny Red and Anarchist Skinheads. Przez ostatnie 17 lat kapela nagrała 3 płyty, jedną EPkę i split z Opcio K-95, dała niezliczoną ilość koncertów w całej Europie (niestety z pominięciem Polski i Europy Wschodniej) i stała się jednym z najważniejszych symboli ruchu Red and Anarchist Skinheads. W ubiegłym roku oficjalnie zakończyła działalność. Sporo osób w Polsce zna i szanuje Brigadę, więc w końcu przygotowałem dłuższy tekst o historii kapeli. Mam nadzieję, że stanie się on inspiracją dla podobnych ekip także w naszym regionie.

RVCHL.

Początki

Rok 1994, cała Francja jest ogarnięta protestami uczniów i studentów przeciwko rządowym propozycjom wprowadzenia nowej formy zatrudnienia CIP (Contrat d'insertion professionnelle) - kontraktu szkoleniowego, w ramach którego pracownikom poniżej 26 lat można płacić 80% pensji minimalnej. Jak to zazwyczaj bywa we Francji, dzięki masowym demonstracjom, prawicowy rząd Balladura (gaulliści) musi szybko wycofać się z propozycji pogorszenia warunków pracy. Tak się jednak złożyło, że epizod ten jest jednak ważny nie tylko dla francuskiej klasy pracującej, ale także dla tamtejszej sceny punkowej: podczas tych protestów, w jednym z paryskich liceów spotykają się Victor i Mateo – obaj mocno zaangażowani w akcje polityczne i obaj słuchają brytyjskiego i amerykańskiego anarcho-punka: Conflict, Sub-humans, CRASS, Dirt, Schwartzennegar. Inspiracją muzyczną dla chłopaków jest też francuska scena punk – szczególnie Berurier Noir. Obaj zaczynają więc pogrywać razem w różnych projektach muzycznych. Pod koniec lat 90. obaj odkrywają brytyjskiego oi!a: Angelic Upstarts, Red Alert, Red London. Chociaż obaj odkryli przez to kulturę skinheadów, zupełnie nie interesował ich prawicowy nurt tej muzyki: „Oczywiście nigdy nie interesowaliśmy się niczym reakcyjnym, nacjonalistycznym czy patriotycznym. Nasze poglądy polityczne były zbyt mocno naznaczone pragnieniem wolności i walki z tymi, którzy chcą nas jej pozbawić” (Mateo). W ten sposób powstaje mieszanka, która doprowadziła do powstania Brigady: „Wszystkie te inspiracje się wymieszały: Nasz punkowy gniew miał podstawy polityczne, a do tego przyjęliśmy bardziej popularną formę muzyczną – brytyjskiego oi!a” (Mateo).

Victor i Mateo zaczynają więc grać – pierwszy na gitarze, drugi zostaje wokalistą. Do składu dołączają jeszcze Eric (bas) i Ado (perkusja) i zespół zaczyna pierwsze występy na żywo. Przy okazji jednego z pierwszych gigów, z gry rezygnuje Ado i kapela musi na szybko znaleźć zastępstwo na perkusji – proponują jednorazowy występ Julienowi: twórcy pierwszej grupy paryskiej antify i aktywiście CNT. Po koncercie, Julien zostaje w ekipie na stałe, a na basie zaczyna grać Raymonde'a. W ten sposób powstaje pierwszy „poważny” skład a kapela rozpoczyna pracę nad pierwszymi demówkami. Julien mówi o tym w ten sposób: „W Brigadzie szybko i naturalnie połączyliśmy aspekty polityczne, muzyczne i przyjacielskie.”

W 1997 r. Brigada nagrywa demówkę „Hermanos de la Mente Furiosa ” (autoprodukcja) a rok później, niemiecki Mad Butcher Records wydaje split Brigady i katalońskiego Opcio K-95 – od tego momentu rozpoczyna się rosnąca popularność zespołu.

Ricardo Flores Magon i Red warriors

Polityka była zawsze związana z Brigadą: zaangażowanie ekipy w akcje antyfaszystowskie i działalność związkową w CNT, niezliczone występy na różnych benefitach, nazwa i teksty wprost nawiązujące do anarchizmu - wszystko to sprawiło, że BFM stała się najpopularniejszą kapelą skinheadów-anarchistów.

Nazwa kapeli nawiązywała do meksykańskiego anarchisty Ricarda Floresa Magon (16.09.1874 – 21.11.1922). Magon był uczestnikiem i teoretykiem Rewolucji Meksykańskiej, która wybuchła w 1910 r., gdzie przeciwko dyktaturze Porfirio Diaza zbrojnie wystąpili socjaliści, liberałowie, anarchiści i ruchy chłopskie. Jego teksty były adaptacją klasyków anarchizmu (Bakunina i Kropotkina) do warunków meksykańskich, a on sam współpracował z amerykańskim rewolucyjnym związkiem zawodowym IWW (Pracownicy Przemysłowi Świata). Od 1904 mieszkał (z przerwami) w USA, gdzie w 1918 r. został skazany na więzienie za „przeciwdziałanie wysiłkowi wojennemu”. W więzieniu zmarł w niejasnych okolicznościach.

Ale polityka w Brigadzie to nie tylko nazwa. Perkusista kapeli – Julien, był jednym z twórców pierwszej paryskiej grupy antify Red Warriors, która zorganizowała się na paryskim squacie „Fabryka” pod koniec lat 80. i bardzo szybko stała się najbardziej bojową i nastawioną na fizyczne konfrontacje z naziolami ekipą antyfaszystowską w stolicy Francji. Grupa stała się też sławna, ponieważ na przełomie lat 80. i 90. ochraniała koncerty francuskiej gwiazdy sceny punk – Berurier Noir, a trzeba tu dodać, że te koncerty były najbardziej narażone na ataki różnej maści zwolenników „białej siły”, ponieważ Berus byli jedną z najbardziej znienawidzonych kapel przez francuską skrajną prawicę.

Z Red Warriors łączy się zresztą dość kontrowersja kwestia – przynajmniej dla polskich fanów Brigady: otóż ekipa w swoich młodych latach dumnie prezentowała się w koszulkach z własnym logo, za które przyjęli skrzyżowany sierp i kij baseballowy (w stylistyce ewidentnie „sowieckiej”). Gdy ktoś przegląda zdjęcia z tego okresu może dojść do wniosku że mamy do czynienia z kolejnymi, niezbyt rozgarniętymi zachodnimi fanami Stalina. Na szczęście nie jest tak najgorzej: po latach, w wywiadach, członkowie Red Warriors tłumaczyli te incydenty tak: „szukaliśmy wtedy ostrego i kontrowersyjnego symbolu, czegoś co maksymalnie wkurwi nazioli, a w tamtych latach nic ich tak nie wkurwiało jako komunizm i ZSRR. Przyjęliśmy więc tą symbolikę jako prowokację” (Julien). Te wyskoki były zresztą tylko epizodem, bo większość ekipy szybko związała się z ruchem anarchistycznym, a tym samym zaczęła podkreślać swój krytyczny stosunek do wszystkich systemów totalitarnych (tak „prawicowych”, jak i „lewicowych”). Po latach Brigada postawiła zresztą sprawę jasno w jednym z wywiadów: „Z wyjątkiem paru wspomnień z naszej młodości (naszywek i badzików z sierpami i młotami czy insygniami Armii Czerwonej), nigdy nie byliśmy szczególnymi fanami Związku Radzieckiego czy stalinizmu. Zawsze potępialiśmy wszelkie systemu autorytarne, nieważne jak bardzo „czerwone” by były” (Mateo)

Praktycznie wszyscy muzycy BFM byli też związani z paryskim środowiskiem RASH i anarchistycznym związkiem zawodowym CNT (Confederation Nationale du Travail – Krajowa Konfederacja Pracy; http://www.cnt-f.org). Zagrali niezliczoną ilość koncertów benefitowych na działalność związku, Julien prowadził też bezpłatne zajęcia z kick-boxingu w siedzibie CNT na ulicy Rue de Vignoles w Paryżu (był mistrzem Francji w formule full-contact w latach 90.), a sami muzycy nierzadko uczestniczyli też w akcjach bezpośrednich – tak we Francji, jak i na największych demonstracjach antyglobalistycznych (W Goteborgu i Genui). Z ich pomocą zaczął też wychodzić zine „Barricata” (http://contre.propagande.org/), który ma się dobrze do dziś i obecnie osiąga nakład kilku tysięcy egzemplarzy.

Polityka nie była więc dla zespołu jedynie sloganem czy elementem mody, ale realną aktywnością, której nierzadko poświęcali tyle samo czasu co muzyce.

Pierwsza płyta

Pierwsza pełna płyta, nazwana po prostu „Brigada Flores Magon” wychodzi w 2000 r., wydana przez Crash Disques. Płyta szybko staje się hitem i szybko rozchodzi się w całej Europie w tysiącach egzemplarzy. Pomimo dużego sukcesu, po latach Mateo mówi, że było to CD bardzo surowe: „Tak na prawdę nie myśleliśmy bardzo serio o pierwszej płycie, teraz widzę, że była bardzo niedopracowana, ze słabą jakością dźwięku, a wiele piosenek można byłoby dużo lepiej opracować”. Pomimo tego, trudno znaleźć na tym dysku słaby kawałek: wszystkie mają w sobie niesamowity potencjał gniewu, melodie – choć proste i niedopracowane, zapadają na długo w pamięci, a teksty – pomimo, że wykrzyczane po francusku, robią duże wrażenie. Płytę wyróżnia też wokal Mateo – utrzymany nieomal w stylistyce growl'u, wykrzykiwany do ciężkich „brudnych” dźwięków granych w stylistyce oi! i streetpunk. Ten miks muzyczny stał się zresztą znakiem rozpoznawczym Brigady. Polityka obecna jest we wszystkich tekstach na płycie: mamy hołd dla ruchów rewolucyjnych w Ameryce Łacińskiej (Continente Olvidado – Zapomniany Kontynent), krytykę sowieckiego totalitaryzmu (Banlieu Rouge – Czerwone przedmieście, „karykaturalna opowieść o życiu aktywisty Francuskiej Partii Komunistycznej na robotniczym przedmieściu”), jest też prawdziwy hymn czerwonych skinheadów (R.A.S.H).

Wkrótce po wydaniu płyty, zespół zaczyna koncertować po całej Europie. Grają zarówno na małych, benefitowych gigach (benefitowe tourne dla niemieckiego anarchosyndykalistycznego związku FAU w 2001 r.), jak i na wielkich festiwalach: w 2000 r. supportują Angelic Upstarts w Wenecji i Genui, a a kżdy z tych koncertów gromadzi ponad 1000 osób. Mateo mówi o tym tak: „granie przed Angelic Upstarts to było dla mnie spełnienie marzeń w wieku 22/23 lat”. Kilka lat później zagrali z Bandą Bassotti w Rzymie, na koncercie „Rock against Silvio” - na koncercie słucha ich ponad 5000 osób, co jest największym gigiem w historii grupy.

„Aniołowie Stróże” i Rock or Die

W 2001 r. Brigada wydaje samodzielnie Epkę „Anges Gardiens” (Aniołowie Stróże) z 6 nowymi kawałkami. Teksty są ciągle w 100% polityczne, a muzycznie niewiele się zmienia od pierwszej płyty. Pomimo braku nowości, nowy materiał utrzymuje wysoką pozycję zespołu. Podobnie jak w przypadku pierwszej płyty, także wszystkie kawałki z Anges Gardiens zapadają w pamięć: mamy kolejny hołd dla walki partyzanckiej (Partisans), jest też ostry kawałek przeciwko policji (Porc en Bleu – Niebieskie Świnie).

Nowy, pełny materiał Brigada wydaje dopiero w 2003 r, po ważnym przetasowaniu w składzie: z grupy odchodzi Raymonde'a (obecnie gra w kapeli Cartouche) i Eric, których zastępują Jeremya - gitarzysta J'aurais Voulu i Pepone na basie. Nowy skład zmienia muzyczne oblicze zespołu: kawałki z Rock or Die są dużo bardziej dopracowane technicznie i bardziej melodyjne. Mateo śpiewa dużo „łagodniej”, a cała płyta bardzo przypomina twórczość J'aurais Voulu. Teksty także ulegają zmianom: nie są już tak bezpośrednie i ostre, choć nadal słychać w nich refleksje społeczne. Image grupy jest też bardziej rock-and-rollowy (tatuaże, historie z pubów w tekstach itp.) Jak tłumaczy to Mateo: „Nasze nowe teksty nie są już tak bezpośrednie, choć ciągle odnoszą się do kwestii politycznych. Nie chcieliśmy ciągle się powtarzać, stać się karykatura samych siebie. Nie ma nic gorszego od grupy, która się powtarza, nawet jeśli jest bardzo upolityczniona”. Widać wyraźnie, że ekipa szuka nowych środków wyrazu i nie chce zatrzymywać się w miejscu.

Jeśli ktoś uznałby jednak, że ekipa na 2 CD „dorosła” czy odpuściła kwestie polityczne to jest w błędzie: 9 maja 2004 Brigada daje koncert podczas ulicznej demonstracji antyfaszystowskiej. Krótko potem, biorą udział w podobnej imprezie łączącej demonstrację z koncertem: Brigada gra razem z Brixton Cats przed paryskim więzieniem La Sante: po gigu urządzono demonstrację przeciwko systemowi penitencjarnemu.

Dziedzictwo Brigady

Po „Rock or Die”' Brigada przechodzi kolejne zmiany w składzie: odchodzą Jermeya i Pepone, a na ich miejsce przychodzi 2 nowych gitarzystów: Tristan (z Brixton Cats) i Nico oraz basista Fred. W tym składzie zespół nagrywa w 2007 ostatnią płytę: „Tout pour tous” (Wszystko dla wszystkich). Muzycznie jest podobna do Rock or Die – więcej tu melodii i słychać większe dopracowanie techniczne niż na pierwszej produkcji ekipy. Tekstowo mamy powrót do pierwszych produkcji: jest więcej bezpośrednich tekstów politycznych. „Genua Libera” to hołd dla Carlo Gulianiego zamordowanego przez policję podczas antyglobalistycznych zadym w Genui, „Chien de guerre” (Psy wojny) to opowieść o najemnikach służących możnym tego świata na wszystkich możliwych wojnach (Jugosławia, Afryka, Irak), „Fashion scum” - krytyczny kawałek o „modnych”, ale apolitycznych skinheadach i punkach, dla których liczą się ciuchy, a nie poglądy, postawa i wartości. Są też dwa ostre i bezpośrednie kawałki, których tłumaczyć chyba nie trzeba: „Black Bloc Revenge” i „Police”.

Po wydaniu Tout pour Tous zespół trochę koncertuje po Francji, ale pojawiają się problemy personalne i tarcia. Przez 3 lata nie nagrywają nic nowego i w 2010 ostatecznie Brigada się rozwiązuję. Tak kończy się historia jednej z najważniejszych kapel z francuskiej sceny punk/skinhead. Do tej pory nic nie słychać o żadnych nowych projektach z udziałem byłych członków zespołu. Wiadomo tylko, że Tristan wrócił do Brixton Cats, Nico pozostaje aktywistą CNT (paryskiej sekcji nauczycieli) a Julien prowadzi w Paryżu knajpę Saint Savoire (Święty Zbawiciel) w klimacie „rock'and'rollowo- RASHowym” (warto odwiedzić na wakacjach – jest niedaleko Roue de Vignoles).

Grali łącznie przez 17 lat i w tym czasie zainspirowali sporo kapel: we Francji widać ich wpływy w muzyce Brixton Cats, Cartouche, Los Foiros i Redkick, dużo do zawdzięczenia ma im też niemiecka, hiszpańska i włoska scena RASH (nawet tak stare i uznane kapele jak: Opcio K-95, Los Fastidios, czy Banda Bassotti). Ale wpływ Brigady nie kończy się na muzyce: ekipa przeprowadziła prawdziwą rewolucję w subkulturze skinheadów - Tristan (gitarzysta z ostatniego składu kapeli) mówi o tym w ten sposób: „Gdy byłem młodszy, często chodziłem na koncerty punkowe, ska itp. Często można było tam spotkać sporo podejrzanych typów i zwykłych kretynów: apolitycznych skinheadów, którzy kumplowali się z naziolami. W tamtym okresie, wartość Brigady polegała na tym, że wiedziałeś, że na ich gigu nie będzie żadnego tego typu towarzystwa. To motywowało też wielu osób do odcięcia się od skrajnej prawicy, czy jakiejś nostalgii za subkulturą skinheadów z lat 80.”

Dzięki Brigadzie, Francja jest też prawdziwym bastionem sceny RASH – do tego sceny w zasadzie wolnej od akcentów totalitarnych (w przeciwieństwie do Hiszpanii czy Włoch). Julien tak podsumowuje te 17 lat: „Różnica pomiędzy tym co mamy na scenie teraz, a „starymi czasami” (wczesne lata 90.) jest taka, że wtedy praktycznie nie istniał ruch redskins. To my „zaimportowaliśmy” tą subkulturę do Francji: inspiracją była brytyjska kapela The Redskins, łącząca tą subkulturę z radykalną lewicą. Na początku było nas pewnie z 15 osób w Paryżu, z pół tuzina w Marsyli i pewnie ze 12 osób w Bordeaux...i to tyle na całą Francję. A teraz, na Festiwal Barricaty w Paryżu potrafi przyjść 2 000 osób, a gdy krzykniesz „Kto jest Redskinem?” to masz tysiąc lub kilka tysięcy podniesionych w górę pięści”.

Miejmy nadzieję, że podobnych koncertów doczekamy się także kiedyś w Polsce.

Dyskografia:
Hermanos de la Mente Furiosa (1997)
Opcio K-95/Brigada Flores Magon Split (1998)
Brigada Flores Magon (1999)
Anges Gardiens (2001)
Rock or Die (2003)
Tout pour Tous + DVD Un Bout de Route (2007)

Cytowane wypowiedzi pochodzą z DVD „Un Bout de Route” oraz wywiadów do Barricaty.

„Rap dzieciaka z imigranckiej rodziny”

2010-10-11T02:56:00.000-07:00

Wywiad ze SKALPELem z zespołu LA K-BINE.

SKALPEL to francuski MC – syn imigranta z Urugwaju, zaangażowany w wiele różnych projektów muzycznych (grupę LA K-BINE, stronę interentową bboykonsian.com udostępniającą za darmo niezależny rap), tworzący społecznie zaangażowany rap. Wydał 3 płyty z zespołem La K-Bine, 3 płyty solo i wiele składanek (zarówno z innymi udergroundowymi raperami, jak i składanki polityczne – np. benefit na więźniów politycznych z Action Directe). W swoich tekstach rapuje o codziennym życiu francuskich imigrantów, krytykuje globalizację i kapitalizm, ostro wypowiada się przeciwko Sarkozy'emu, solidaryzuje się z więźniami.

Wywiad przeprowadzony wiosną 2009 r., rozmawiał RVCHL.

Trudno nie zacząć od krótkiego przedstawienia. Opowiedz jak zacząłeś rymować i jakie są twoje projekty muzyczne. Jesteś solistą, czy grasz w jakimś składzie?

A więc, ja jestem SKALPEL i gram w zespole LA K-BINE, który istnieje od 1997 r. i który współtworzę z GUEZem. Od 2006 r. gra z nami DJ AKYE, który stworzył stronę BBOYKONSIAN.COM Można powiedzieć, że w LA K-BINE grają także E.ONE i PIZKO MC – E.ONE gra zawsze z nami na trasach, a PIZKO MC zajmuje się większością naszych produkcji muzycznych.

Na twojej stronie jest sporo różnych kompilacji muzycznych, wydanych pod różnymi szyldami...

Na stronie bboykonsian.com znajdziecie sporo kompilacji, ponieważ jest to strona dedykowana zaangażowanemu społecznie i politycznie undergoudowemu rapowi. Jest tam rap świadomy, zaangażowany czy po prostu niezależny, ale wszystkie płyty mają jeden wspólny punkt – teksty nie są o pierdołach. [można tam znaleźć nie tylko płyty SKALPELA i LA LA K-BINE, ale wielu innych francuskich i hiszpańskich zespołów hip-hopowych – RVCHL]

Zazwyczaj, najbardziej popularnym stylem muzycznym, w którym wyraża się idee polityczne, jest punk. Skoro w twoich tekstach jest tak wiele bezpośrednich opinii politycznych, nasuwa się pytanie dlaczego wybrałeś hip-hop jako formę ekspresji i jakie były twoje inspiracje muzyczne?

To prawda, że dla części publiki „aktywistycznej” muzyka zaangażowana oznacza punk lub rock. Sądzę, że to głównie kwestia pokoleniowa i otwartości tej publiki. Istnieje przecież rap zaangażowany z różnymi składnikami – mniej czy bardziej politycznymi i mniej czy bardziej naznaczonymi ideologicznie. Nasz rap możesz określić jako „czerwono-czarny”...
Ja wybrałem ten styl z uwagi na to, że gdy przybył on do Francji miał bardzo silnie zaznaczony wymiar „rewindykacyjny” (związany z krytyką społeczną i zaangażowany społecznie), który był silnie obecny w twórczości takich grup jak NTM [francuska grupa grająca hard-core rap, z elementami funk, soul, ragga; powstała w 1989 r. Nazwa to skrót od "Nique Ta Mère" – “Pierdolę twoją starą”; NTM tworzą Joey Starr i Kool Shen; w swoich tekstach początkowo gloryfikowali przemoc i ostro rapowali przeciwko policji, z czasem zaczęli wypowiadać się przeciwko przemocy, a także krytykować nierówności społeczne i rasizm; strona WWW: http://www.supreme-ntm.com/ - RVCHL] czy ASSASSIN [grupa rapowa utworzona w 1985 r. przez 2 MC: Rockin’ Squat i Solo, znana m.in. z soundtracku do filmu Kassovitza „Nienawiść”; ASSASSIN to zaangażowany społecznie i politycznie rap: krytyka komercjalizacji, współczesnego niewolnictwa, militaryzmu i nierówności społecznych; strona WWW: http://www.livinastro5000.com/ - RVCHL]. Wywodzimy się ze szkoły, w której teksty są priorytetem – nawet gdy staramy się łączyć jakość pisarstwa i muzyki.

Skoro o polityce mowa – jesteś zaangażowany w jakichś organizacjach społecznych lub politycznych? Jest jakaś ideologia, która odpowiada twoim poglądom?

Nie jestem członkiem żadnej organizacji politycznej, partii, stowarzyszenia czy ruchu. Jako formę aktywności wybrałem teksty i muzykę, które są dla mnie ważnym, silnym narzędziem propagandy, o ile są spójne i inteligentne. To jest odbicie mojego sposobu patrzenia na społeczeństwo. Niemniej jednak, czuje się związany/solidarny z niektórymi „grupami politycznymi” jak np. MIB [Mouvement de l'immigration et des banlieus – Ruch imigracji i przedmieść; organizacja założona w 1995 r., zaangażowana w walkę z rasizmem, samoorganizację drugiego pokolenia francuskich imigrantów, monitorowanie przemocy policyjnej – RVCHL] czy CNT [anarchosyndykalistyczny związek zawodowy – RVCHL] albo z ruchami solidarności z więźniami (politycznymi i nie politycznymi), czy organizacjami wspierającymi imigrantów „bez papierów”. Za każdym razem gdy nadarza się okazja wyrażamy naszą solidarność z organizacjami które reprezentują nasz sposób myślenia. Z mojej strony, określam się jako „wolnościowy komunista” [we Francji termin „wolnościowy komunizm” oznacza anarchizm socjalny – anarchosyndykalizm lub anarchokomunizm, i nie ma konotacji z praktyką autorytarnych ruchów komunistycznych]

Wydałeś składankę na rzecz więźniów z Action Directe (francuskiej organizacji terrorystycznej działającej w latach 80., odpowiedzialnej za około 50 zamachów na przemysłowców, polityków, budynki rządowe i infrastrukturę wojskową. Główni członkowie AD zostali schwytani w 1987 roku i skazani na dożywocie. W chwili obecnej nadal odsiadują wyroki ). To część historii Francji, który nie jest dobrze znany w Polsce, możesz powiedzieć skąd taki pomysł?

Miałem potrzebę wyrażenia mojej solidarności z więźniami politycznymi z Action Directe z kilku powodów. Osobistym powodem jest to, że sam jestem synem byłego więźnia politycznego z Urugwaju – członka TUPAMAROS [MLN – Ruch Wyzwolenia Narodowego; lewicowa partyzantka działająca w latach 60. i 70. Początkowo przeprowadzała głównie porwania i napady na banki, z których łupy były rozdawana wśród biedoty w Montevideo; w latach dyktatury wojskowej na Tupamaros spadły b. silne represje ze strony armii i Szwadronów śmierci; od 1985 r. MLN przekształcił się oficjalnie działającą partię polityczną - RVCHL] tak więc od samego początku miałem szczególną wrażliwość na problemy związane z więziennictwem i walką zbrojną. Chciałem więc w skromny sposób wyrazić moją solidarność z kobietami i mężczyznami, którzy w pewnym momencie wybrali drogę nielegalności i miejskiej partyzantki w Europie Zachodniej, co było moim zdaniem uzasadnione politycznie. Wreszcie, chciałem także wyrazić swoje wsparcie dla kolektywnego oporu przeciwko systemowi penitencjarnemu niezależnie od statusu politycznego więźniów – chciałem wesprzeć walkę przeciwko zamykaniu ludzi i warunkom pobytu w więzieniach.

Sporo osób postrzega hip-hop jako „wywrotową kulturę imigrancką”, ale w tym samym czasie (zwłaszcza w USA) jest to też kultura konserwująca wykluczenie społeczne i wprowadzająca „burżuazyjne normy” do młodzieżowej kultury ubogich grup ludności – kult pieniądza, szowinizm, pochwała gangsterki. Co sądzisz o tych problemach?

Przed rapem, inne style muzyczne (jak rock) także padły ofiarami procesów o które zapytałeś. Dlaczego rap miałby uniknąć trybów machiny przemysłu muzycznego, które nie są niczym innym niż odbiciem stylu życia społeczeństwa kapitalistycznego? Czy pochodzenie z biednej dzielnicy „uodparnia” na aspiracje do życia w luksusie i kult pieniądza?

Na twojej stronie można pobrać za darmo wiele płyt – popierasz wolne oprogramowanie, idee copyleft i inne formy walki przeciwko monopolizacji mediów i kultury?

LA K-BINE i AKYE są w 100% za darmowym ściąganiem i swobodną cyrkulacją muzyki i sztuki w ogóle. Jak dla mnie, przemysł muzyczny może z tego powodu „rozdziawiać gębę ze zdziwienia”.

Ostatnie słowo należy do ciebie – chcesz coś przekazać czytelnikom tego wywiadu w Polsce?

Wiemy, że wiele osób w Polsce słucha francuskiego rapu. Prosimy więc fanów rapu o wysiłek wyszukania innych rzeczy niż to, co serwują mass-media, bo „inny rap istnieje” - radykalny i niezależny.
Dzięki!

Wielkie dzięki za wywiad i (mam nadzieję) do zobaczenia na koncercie w Polsce!

SKALPEL na myspace: http://www.myspace.com/skalpeleltupa

Katalog płyt do pobrania ze strony BBOYKONSIAN:
http://www.bboykonsian.com/downloads/

François Claudius Koenigstein,

2010-10-10T06:07:00.000-07:00

znany jako Ravachol, (1859-1892), był francuskim anarchistą.

Syn duńskiego ojca (Jean Adam Koenigsten) i francuskiej matki (Marie Ravachol), przyjął nazwisko panieńskie matki, po tym jak ojciec opuścił rodzinę gdy miał zaledwie osiem lat. Od tego czasu utrzymywał swoją rodzinę: matkę i trójkę rodzeństwa. Znalazł pracę jako asystent farbiarza, którą potem stracił. Był bardzo biedny przez całe swoje życie. By dorobić grał na akordeonie. Po latach trudności wybrał przestępczy styl życia w celu przetrwania.

Ciężka młodość, spędzona na przemierzaniu Francji w poszukiwaniu pracy i dostawaniu ochłapów, nauczyła go nienawiści do kapitalizmu. Czytanie Le Juif Errat Egugene’a Sue’a i obecność w kółku kolektywistycznym zrobiła z niego przekonanego ateistę i socjalistę. Dalsze zdobywanie wiedzy sprawiło, że wybrał anarchizm jako swoją ścieżkę przeciwko systemowi kapitalistycznemu.

W maju 1891, w Fourmies miała miejsce manifestacja robotników o ośmiogodzinny dzień pracy. Policja otworzyła ogień w kierunku tłumu, rezultatem czego było dziewięć zgonów pośród demonstrantów (w tym kobieta i dziecko). Tego samego dnia, w Clichy, wybuchł poważny incydent w pochodzie w którym brali udział anarchiści i trzech zostało zabranych na komisariat policji. Na komisariacie zostali przesłuchani i pobici. Dwóch z trzech zostało skazanych na więzienie mimo wątpliwej sytuacji.

Wydarzenia te, jak również ciągłe represje przeciwko komunardom, trwające od czasu insurekcji Komuny Paryskiej w 1871, zradykalizowały Ravachola i popchnęły w kierunku aktów terroryzmu. Najsłynniejszą jego akcją było wysadzenie domów sędziego oraz prokuratora, którzy skazali anarchistów uczestniczących w demonstracjach 1 maja. Nie zabił nikogo w tych atakach, lecz wyrządził znaczne szkody. Sprzedany przez pracownika restauracji nazywanego Lhérot, Ravachol został złapany. W zemście restauracja w której pracował Lhérot, została zaatakowana dzień przed jego rozprawą.

Został skazany na dożywocie za akty polityczne, lecz w kolejnej rozprawie na karę śmierci za zabójstwa które dokonał, mimo iż dwa z trzech były bardzo wątpliwe (jedno z nich Ravachol usprawiedliwił ubóstwem w jakim żył). Gdy wyrok został ogłoszony, jego jedyną odpowiedzą było: “Vive l'anarchie!”

Ravachol stał się symbolem zdesperowanego buntownika. Na jego cześć napisana została piosenka la Ravachole, do melodii la Carmagnole.

***

Sądzony za morderstwo, po serii zamachów bombowych, Ravachol usiłował dać następującą przemowę, nie [po to] by zaprzeczyć swojej winie, ale wyjaśnić. Według ówczesnych sprawozdań, przerwano mu po paru słowach, a przemowa nigdy nie została wygłoszona. Został stracony wkrótce potem.

Mówię to, nie po to, by bronić siebie za czyny o które jestem oskarżany, bowiem to jedynie społeczeństwo samo w sobie jest za to odpowiedzialne, od momentu gdy w swojej strukturze umieściło człowieka w ustawicznej walce przeciw drugiemu. W zasadzie, czyż nie widzimy dziś, we wszystkich klasach i pozycjach, ludzi, którzy pragną, nie powiem śmierci, ponieważ nie brzmi to dobrze, lecz niedoli im podobnym, jeśli tylko mogą uzyskać z tego korzyści? Na przykład, czyż szef nie ma nadziei na śmierć konkurenta? I czyż nie wszyscy biznesmeni liczą, że będą jedynymi, którzy cieszyć się będą przewagą, którą daje im ich zajęcie? Czy w celu uzyskania zatrudnienia, bezrobotny pracownik nie liczy, że z jakiegoś powodu, ktoś kto prace ma, zostanie z niej wyrzucony? Tak więc, w społeczeństwie, w którym takie wydarzenia mają miejsce, nie ma powodów by dziwić się typowi działań, o które jestem oskarżany, a które są niczym innym jak logicznym następstwem walki o byt ludzi, którzy są zmuszeni wykorzystać wszelkie dostępne środki by przeżyć. A poniewaz każdy może liczyć tylko na siebie, czyż nie jest zmuszony myśleć: "Cóż, skoro tak się rzeczy mają, więc jeśli będę głodny, nie mam powodu wahać się by użyć wszelkich dostępnych mi środków, nawet przy ryzyku spowodowania ofiar! Czy szefowie, gdy zwalniają robotników z pracy, martwią się czy umrą oni z głodu czy też nie? Czy ci , którzy żyją w dostatku przejmują się tymi, którym brakuje na podstawowe potrzeby"?

Są ludzie, którzy udzielają pomocy, lecz nie są oni w stanie pomoc wszystkim w potrzebie oraz tym, którzy umrą przedwcześnie z powodu różnego rodzaju niedostatków lub z własnej woli, od samobójstw wszelkiego rodzaju, po to by położyć kres nędznej egzystencji i nie musieć znosić głodu, nieustannego wstydu i upokorzeń, bez nadziei na zobaczenie ich kresu. Dlatego też istnieją rodziny, które uśmiercają swe dzieci, by nie widzieć jak cierpią, i kobiety, które w obawie, że nie będą w stanie wyżywić dziecka, nie wahają się zniszczyć w swym łonie owocu miłości.

I wszystkie te rzeczy dzieją się w samym środku obfitości wszelkiego rodzaju towarów. Moglibyśmy zrozumieć, gdyby działo się to w kraju, gdzie wyrobów brakuje, gdzie panuje głód. Ale we Francji, gdzie rządzi dostatek, gdzie sklepy są pełne mięsa, piekarnie chleba, gdzie odzież i buty piętrzą się w magazynach, gdzie są puste, nie zajęte lokale?! Jak ktokolwiek może przyjmować, że wszystko jest dla dobra społeczeństwa, kiedy zaprzeczenia tego są tak łatwo dostrzegalne? Wiele jest osób, którym żal ofiar, ale które powiedzą wam, że nie są w stanie nic na to poradzić. Niech każdy radzi sobie jak tylko potrafi! Tylko co może zrobić, jeśli pracuje i doświadcza braków, a co dopiero, gdy tą pracę straci? Zostaje mu tylko umrzeć z głodu. Potem rzucą tylko parę pobożnych słów na jego grób. To właśnie coś, co chcę zostawić innym. Wolę stać się handlarzem towaru z przemytu, fałszerzem, mordercą, zamachowcem .Mógłbym żebrać, lecz jest to poniżające i tchórzliwe, nawet karane prawnie, z biedy uczyniono przestępstwo! Gdyby wszyscy ci, co są w potrzebie, zamiast czekać WZIĘLI to czego potrzebują, gdziekolwiek i jakimikolwiek środkami, wtedy ci, którym nic nie brakuje mogliby zrozumieć być może trochę szybciej, że niebezpieczna jest chęć utrzymania uświęconego porządku społecznego, gdzie zgryzota jest trwała, a życie w każdej chwili zagrożone.

Szybko zrozumiemy, że anarchiści mają rację, gdy mówią, że aby mieć moralny i materialny pokój, zniszczone muszą być przyczyny rodzące występek i przestępców. Nie osiągniemy tego powstrzymując tego, który zamiast powolnej śmierci spowodowanej niedostatkiem, który musiałby znosić, bez nadziei na jego koniec, wybiera, jeśli tylko ma odrobinę energii, by przemocą wziąć to co mu zapewni byt, nawet pod groźba śmierci, która położyła by tylko kres jego cierpieniu.
(…) I to właśnie dlatego popełniłem czyny, o które jestem oskarżany, a które są niczym innym, niż logicznym następstwem barbarzyńskiego stanu społeczeństwa, w którym zaostrza się rygorystyczne prawo zajmujące się tylko skutkami, nie ocierając się nawet o przyczyny. Jest powiedziane, że trzeba być okrutnym by zabijać, lecz ci, którzy to mówią, nie widzą, że decydujesz się na to by samemu uniknąć takiego losu.

W ten sam sposób wy, członkowie ławy przysięgłych, bez wątpliwości skażecie mnie na śmierć, ponieważ uważacie to za konieczne, moja śmierć będzie źródłem zadowolenia dla was, którzy nienawidzicie widoku rozlewu krwi; lecz gdy myślicie, iż użytecznym jest by płynęła po to, ażeby zapewnić bezpieczeństwo waszej egzystencji, nie wahacie się bardziej niż ja, ale z tą jedną różnicą: wy robicie to bez żadnego ryzyka, podczas gdy ja działałem ryzykując swoim życiem.
Tak więc panowie, nie przestępców należy osądzać, tylko zniszczyć przyczyny przestępczości! Podczas tworzenia artykułów kodeksu karnego, legislatorzy zapomnieli, że nie atakują przyczyn, lecz same tylko skutki, tak więc w żaden sposób nie niszczą one przestępczości. Póki istnieją przyczyny, przestępcy dalej bedą istnieć- podczas gdy dziś zniszczycie jednego, jutro dziecięciu kolejnych się narodzi.

Cóż zatem potrzeba? Zniszczyć ubóstwo, to nasienie zbrodni, zapewniając wszystkim zaspokojenie ich potrzeb! Nie jest to trudne do realizacji! Wszystko co potrzeba to ustanowić społeczeństwo na nowych zasadach, gdzie wszystko będzie wspólnie zarządzane, i gdzie każdy produkując według swoich sił i możliwości, dostanie tyle ile potrzebuje. Wtedy, i tylko wtedy nie zobaczymy już żebrzących o kawałek metalu, którego stali się ofiarami i niewolnikami! Nie będziemy już widzieć kobiet oddających swe wdzięki jak zwykły towar w zamian za ten sam metal, który często uniemożliwia rozpoznanie czy uczucie jest szczere; ani ludzi zabijających by go zyskać. Trzeba być naprawdę głupim, by nie widzieć, że przyczyna wszelkich zbrodni jest zawsze ta sama.

Tak, powtórzę to: to społeczeństwo tworzy przestępców, a wy, ławo przysięgłych, zamiast oskarżać powinniście użyć swej inteligencji i siły by przekształcić społeczeństwo. Za jednym zamachem zmieciecie przestępczość. A wasza praca, poprzez atakowanie przyczyn, będzie pełniejsza i owocniejsza niż wasza sprawiedliwość, która sama się umniejsza poprzez karanie skutków.

Jestem tylko niewykształconym robotnikiem, ale ponieważ żyłem życiem biedaka, bardziej niż burżuje odczuwam niegodziwość waszego represyjnego prawa. Kto dał wam prawo do zabijania lub więzienia człowieka, który jest zmuszony wziąć to, czego mu braknie by móc przeżyć?
Pracowałem, aby zapewnić byt sobie i rodzinie; tak długo jak ja i moja rodzina nie cierpieliśmy zbytnio, pozostawałem, jak to określacie, uczciwy. Jednak praca stała się nieosiągalna, a wraz z bezrobociem nadszedł głód. Wówczas, wielkie prawo natury, władczy głos, który nie przyjmuje odmowy, instynkt przetrwania, zmusiło mnie do popełnienia niektórych przestępstw i wykroczeń, o które jestem oskarżany i do których się przyznaję.

Sądźcie mnie, panowie ławnicy, lecz jeśli mnie zrozumieliście, podczas procesu osądzacie wszystkich pechowców, z których ubóstwo, połączone z wrodzoną dumą, stworzyło przestępców, a z których dostatek i beztroska uczyniła by uczciwych ludzi.

W inteligentnym społeczeństwie, z pewnością wyszli by na ludzi!

Tekst pochodzie ze strony marxist.org. Tłumaczył Świeży.